Listen live to Radio Arrow Classic Rock
Mist Of Misery - Unalterable

Mist Of Misery - Unalterable

Label : Black Lion Productions | Archiveer onder black metal

Release type: Full-length CD

Koen S. : Jawadde! 113 minuten depressieve black metal, ga daar maar aan staan! Het nieuwste werk van Mist Of Misery, dat de naam Unalterable draagt, is verdorie een hele epistel geworden! Verdorie omdat ik op zich al niet happig ben op depressieve black en als die droefheid dan nog bijna twee uur moet duren, ben ik er al minder graag bij, maar kom, hun ander materiaal vind ik wel te pruimen.

De melancholische intro is duidelijk een voorbode voor wat ons te wachten staat op de rest van Unalterable: symfonische black metal met vaak akoestische intermezzos, verwerkt in een sfeervolle setting. De klassieke instrumenten benadrukken het weemoedige karakter en de zang van Mortuz Denatus maakt een mens niet opgewekter. Die vocalen zijn een beetje naar de achtergrond gedreven, ten koste van de melodieuze symfonie. Opperman Mortuz Denatus stond ook in voor de programmatie van die symfonie, de gitaren en het mixen van het album. De beste man weet wel van wanten als het aankomt op nummers componeren! Tempowisselingen gebeuren op het gepaste moment, de melodielijnen vloeien zeemzoet over in elkaar, in de snelle stukken klinkt men authentiek en overtuigend en in de rustgevende passages somber en duister. Met Red Snow staat er een geslaagde ColdWorld cover op het album en met Stormblast een van die andere symfonische band Dimmu Borgir. Alle gitaren op Stormblast werden ingespeeld door ex-gitarist Erik Molnar, die zich momenteel volledig concentreert op zijn andere band Hyperion. Unalterable klinkt door de verder cleane productie wel veel minder rauw dan de eerdere albums en niet zo suicidaal als ik eerst dacht. Hoogtepunten zijn Heir to Misfortune, Red Snow, Black Autumn en de titelsong Unalterable

Maar zoals verwacht vind ik het allemaal te lang duren. Er lijkt geen einde te komen aan de neerslachtigheid en daar word ik zelf lusteloos van. Dit is echt voer voor fans van het genre. Zes nummers van rond de tien minuten, aangevuld met vier van boven de zeven minuten en nog een intro, outro en wat instrumentaal gepingel zijn te veel van het goede. Als we de tijd van de intro, outro, de twee covers en het reeds oudere epos Black Autumn aftrekken van de 113 minuten, komen we nog uit op een schrikwekkende 80 minuten vers geschreven grief.

Liefhebbers van klassieke muziek en symfonische black metal, ambient, sfeervolle black en/of depressive suicidal black hebben in ieder geval een vette kluif aan deze tientonner. Zeker weten dat dit binnen het genre moeilijk zal te overtreffen zijn dit jaar. Mijn score mag dan raar lijken na mijn geklaag, maar objectief gezien is dit een prachtig geschreven en uitgevoerde plaat!

<< vorige volgende >>