Listen live to Radio Arrow Classic Rock
SkeleToon - They Never Say Die

SkeleToon - They Never Say Die

Label : Scarlet Records | Archiveer onder heavy / power metal

Release type: Full-length CD

Nima : Dat het Italiaanse schiereiland en power metal (in het algemeen) een gouden combinatie is wisten we natuurlijk al en in de afgelopen decennia hebben we van tientallen interessante bands en releases uit dat land mogen genieten, en SkeleToon past wat mij betreft ook goed in dat plaatje.

Het debuut The Curse Of The Avenger van de band rondom vocalist Tomi Fooler was een redelijke, maar vrij voorspelbare en weinig-spannende power metal plaat. Op de opvolger, Ticking Clock, liet men vooral op gebied van songwriting behoorlijke vooruitgang horen en was in mijn ogen een band geworden om in de gaten te houden. Vorige maand verscheen de derde langspeler, They Never Say Die. En wat is dit een te gek album geworden. Niet dat men de wiel opnieuw heeft uitgevonden of (symfonische) power metal ineens een nieuw dimensie heeft gegeven, want van originaliteit en vernieuwing is hier (wederom) geen moment sprake. Alle voordehand-liggende invloeden (Helloween, Gamma Ray, Freedom Call, DragonForce, Rhapsody Of Fire en vooral Edguy en Avantasia) zijn hier aanwezig en het geheel is min of meer volgens het boekje gedaan. Het verrassingselement is derhalve eveneens nihil.

Wat wel verrassend is, is hoe veel vooruitgang men hier laat horen. Al vanaf de opener Hell-O horen we een band van een heel ander kaliber en gedurende het komend uur wordt het niveau hoog gehouden. Zowel op vocaal als op instrumentaal gebied had men zich op de voorgaande albums al bewezen en op dit album hebben ze hun kunstjes nog verder geperfectioneerd. Het is echter vooral de goede songwriting waarmee men hier alle twijfels teniet maakt. De nummers bevatten niet alleen goede riffs, melodielijnen en zanglijnen, maar hebben het nodige in huis om van beging tot eind interessant, pakkend en spannend te blijven. Zelfs de ballade To Leave A Land hoef ik voor de verandering eens niet te skippen. De plaat heeft dan ook alles wat een goed power metal album nodig heeft om te schitteren.

Wat de plaat net dat beetje extra geeft zijn de vocale gastenbijdrages. Alsof de fantastische prestatie van Fooler zelf niet genoeg is, wordt hij op de meeste songs bijgestaan door collegae uit de Italiaanse scene, en zeker niet de minste. Zo komen o.a. Alessandro Conti (Trick Or Treat, ex-Luca Turilli), Giacamo Voli (Rhapsody Of Fire), Michele Luppi (Secret Sphere, ex-Vision Divine) en Morby (Domine) de boel opleuken en zorgen samen met Fooler constant voor vocale hoogtepunten en regelmatig voor een kippenvelmomentje. Daarnaast kent They Never Say Die een fantastische productie, en wat mij persoonlijk aanspreekt is dat de sound desondanks niet al te modern of te digitaal klinkt. Wat mij daarnaast ook heel erg aanspreekt is de nostalgische waarde van de muziek. SkeleToon brengt je namelijk meteen terug naar eind jaren negentig en het begin van het nieuw millennium; toen dit soort power metal hoogtij vierde. Het feit dat de prima uitgevoerde Avantasia-cover Farewell (iets meer eigen gezicht had wel gemogen) naadloos bij de rest van het materiaal past zegt volgens mij wel genoeg. Tot slot krijgen we ook nog een leuke metalmorfose van de Cindy Lauper hit Goonies R Good Enough, die in tegenstelling tot Farewell volledig eigen is gemaakt en daardoor geenszins misplaatst is. Alles bij elkaar heeft SkeleToon met They Never Say Die niet alleen haar sterkste album tot nu toe afgeleverd, maar een prima album binnen dit genre. Fans van 90s (happy) power metal moeten deze plaat absoluut een kans geven.

<< vorige volgende >>