Listen live to Radio Arrow Classic Rock
Yngwie Malmsteen - Blue Lightning

Yngwie Malmsteen - Blue Lightning

Label : Mascot Records | Archiveer onder hardrock / aor

Release type: Full-length CD

Sjak : In de jaren tachtig werd deze briljante Zweedse gitarist enorm geadoreerd door zijn vele fans vanwege zijn imposante en vooral vernieuwende gitaarspel, maar tegenwoordig heeft die bewondering veelal plaatsgemaakt voor sarcasme en minachting. Dat heeft de goede man echter helemaal aan zichzelf te danken want de eerder gememoreerde adoratie heeft zijn toch al grote ego alleen maar tot gigantische proporties doen toenemen en heden ten dage denkt meneer Malmsteen dat alles om hem draait. Zo probeert hij al jarenlang de rol van producer op zich te nemen met als gevolg dat de door hem geproduceerde platen voor geen meter klinken. Daarnaast denkt hij tegenwoordig ook een begenadigd zanger te zijn en neemt hij de vocale honneurs op de laatste albums zelf waar en ook dat blijkt absoluut geen succes te zijn, zeker als je weet dat hij in het verleden met klasbakken als onder andere Jeff Scott Soto, Tim Owens, Mats Leven en Joe Lynn Turner heeft gewerkt.

Ook deze nieuwe plaat Blue Lightning is door Yngwie zelf ingezongen en zijn erg matige stemgeluid zorgt er voor dat de middelmaat geen enkel moment ontstegen wordt. Daarnaast is Blue Lightning een blues-gebaseerd album, waarop slechts vier eigen composities te vinden zijn, terwijl de rest bestaat uit covers van onder andere de Rolling Stones (Paint It Black), de Beatles (While My Guitar Gently Weeps), ZZ Top (Blue Jeans Blues), Deep Purple (Demons Eye, Smoke On The Water), Eric Clapton (Forever Man) en Jimi Hendrix (Foxey Lady, Purple Haze) . Nu is het vaak met een goede zanger al erg moeilijk om dit soort klassieke nummers eer aan te doen, maar met de beperkte vocalen van Yngwie blijft de klasse van de originele uitvoeringen helemaal ver verwijderd. Purple Haze en Demons Eye klinken nog wel aardig, maar met name Paint It Black en Smoke On The Water zijn behoorlijk belabberde cover versies. De vier eigen nummers zijn gelukkig een stuk beter, mede omdat 1911 Strut en Peace, Please volledig instrumentaal zijn. Helaas heeft Yngwie de neiging om alle nummers te zien als een ellenlange gitaarmasturbatie en propt hij de songs vol met vele, vaak misplaatste, gitaarsolo[/I]s waardoor de balans ver te zoeken is. Overdaad schaadt, want hoewel ik zelf een groot liefhebber ben van veel gitaarsolos binnen een nummer, is dit hier toch echt veel te veel van het goede.

Natuurlijk blijft Yngwie Malmsteen een groots gitarist, maar hij moet zijn briljante gitaarspel weer in dienst van het song materiaal gaan stellen. Als hij dan ook nog eens in gaat zien dat er met een andere producer en (vooral) zanger een veel beter resultaat bereikt kan gaan worden, zal hij wellicht in staat zijn om zijn vergane glorie weer wat nieuwe glans te gaan geven. Het alternatief is dat hij met de regelmaat van de klok redelijk nietszeggende releases op de markt blijft brengen en daar is niemand bij gebaat, zeker als je weet waar hij in het verleden toe in staat is geweest.

<< vorige volgende >>