Listen live to Radio Arrow Classic Rock
Ship Of Theseus - The Paradox

Ship Of Theseus - The Paradox

Label : Punishment 18 Records | Archiveer onder prog / sympho metal

Release type: Full-length CD

Leon : Wat begon als een project van Marco Cardona (Krampus) en Michele Guaitoli (Vision Of Atlantis) groeide uit tot een volwaardige band, en zo was de Italiaanse groep Ship Of Theseus geboren. Aangevuld met gitarist Alessandro Galliera (Krampus), basgitarist Giorgio Terenziani (Arthemis), en drummer Paolo Crimi (Extrema) begon de band met het schrijven van liedjes die, naar eigen zeggen, fris en vernieuwend zijn. Het resultaat van het harde werk is het debuutalbum The Paradox welke deze maand nog het daglicht zal zien.

Interessant om te vermelden is dat The Ship Of Theseus ook een gedachtenexperiment is welke vraag luidt of een schip, waarvan elk onderdeel is vervangen, nog fundamenteel hetzelfde object is. Als voorbeeld wordt een schip genoemd maar dit kan natuurlijk elk object zijn. Een paradox zou je kunnen zeggen. Ook de liedjes gaan allemaal over een paradox. Helaas is dat dan ook gelijk alles wat ik interessant vindt aan deze groep, want de symfonische progressieve metal die de band maakt is namelijk niet zo bijzonder. Het album begint nog wel redelijk aardig met Reborn en Time Has Come. Geen hoogvliegers maar zeker niet slecht, echter blijken deze nummers al snel de beste van het album te zijn. Tracks als Hear Me Out, Like A Butterfly, of The Promise zijn veel minder sterk, soms zelfs op het randje van middelmatig tot slecht. Opvallend is dat we op Blue ineens een gastzangeres te horen krijgen waarvan helaas de naam niet bekend is, maar wel zorgt voor een fijn stukje afwisseling. Zeker omdat de zang van Guaitoli snel verveelt, en de beste man heeft helaas een accent als hij zingt en klinkt vaak wat overdreven. Hij doet me af en toe een beetje denken aan Georg Neuhauser (Serenity), die overigens wel beter kan zingen. Verder is het instrumentaal allemaal best wel okay, er valt weinig kritiek te leveren maar op hetzelfde moment ook weinig te loven. Zelfs de master van Staffan Karlsson (Arch Enemy) is wel adequaat, hij moet het natuurlijk doen met de mix die hij van de band krijg, maar ik denk dat iemand zoals Jens Bogren (Haken, Opeth) de muziek nog wel naar een hoger niveau had kunnen tillen.

The Paradox laat enerzijds zien dat de band een hele aardige symfonische metal band zou kunnen worden maar anderzijds ook dat de Italianen wat steken hebben laten vallen. Deze kwaaltjes maken het moeilijk om het hele album met plezier beluisteren. Het voornaamste probleem is dat de composities lang niet allemaal even interessant zijn. Er staan een paar zeer aardige liedjes op maar helaas staar er evenveel (of eigenlijk meer) minder goed materiaal. Al met al is het niveau gewoon niet hoog genoeg, zeker als je kijkt naar een hoop genre genoten die dit wel voor elkaar krijgen. Misschien dat op een volgende plaat een zanger en zangeres de band goed zou doen, de samenzang tussen de onbekende zangeres en Guaitoli is namelijk een verademing. Helaas komt The Paradox nu niet verder dan een magere voldoende.

<< vorige volgende >>