Listen live to Radio Arrow Classic Rock
Diggeth - Gringos Galacticos

Diggeth - Gringos Galacticos

Label : Pt78 Records | Archiveer onder hardrock / aor

Release type: Full-length CD

Jan-Simon : Dinxperlo. Een plaatsje letterlijk aan de rand van Nederland gelegen. Dit Achterhoekse grensdorp is niet de meest voor de hand liggende plaats voor een hardrock-trio met een voorliefde voor zowel cowboys als Stephen Hawking. Toch is het de geboorteplaats van Diggeth, van wie onlangs het derde album Gringos Galacticos op de wereld is losgelaten.

De vergelijking met de Texaanse veteranen van ZZ Top is snel gemaakt en gaat verder dan een zekere uiterlijke gelijkenis. Diggeth bestaat ook uit drie al dan niet van baarden voorziene muzikanten. Bovendien bouwt Diggeth ook voort op een soort van bluesy hardrock en flirten de heren graag met de Spaanse taal en spaghettiwesterns. Toch is Diggeth geenszins een of andere flauwe ZZ Top tribute band. De verschillen zijn uiteindelijk groter dan de overeenkomsten. Gringos Galacticos lijkt nog het meest op een wonderlijke mix tussen de thrash metal a la Pantera en Sepultura ten tijde van Roots en de poppy hardrock van Guns N Roses (maar dan zonder het irritante gekwaak van Axl Rose) met wat sfeer verhogend banjogetokkel op zijn tijd om het af te maken.

Met ogenschijnlijk groot gemak zagen de heren van dik hout planken, gesteund door een uitstekende, vette productie en goed gekozen samples. De gitaar van Harald te Grotenhuis gromt en brult, zwaar van de effecten en vult het geluid dusdanig dat het bijna niet te geloven is dat er niet ergens nog een slaggitarist meespeelt. Thematisch bewandelt Diggeth een merkwaardig kronkelend pad dat het ene moment simpele cowboys en indianen leut bezingt, om vervolgens via fundamentele vragen als zijn we alleen in het universum te belanden bij een lied waarin de mannen op zekere leeftijd hun levenservaring melancholiek verwoorden (and now at 45, I am so glad to be alive). Het zal die ervaring zijn die er ook de oorzaak van is dat de muziek op Gringos Galacticos aan zo een beetje de hele heavy muziekgeschiedenis van de laatste dertig a veertig jaar doet denken. Is het nu thrash, klassieke hardrock, bluesrock, grunge, jaren tachtig heavy metal of zit er nu ook nog wat industrial in? Van alles een beetje en dat maakt dat de muziek van Diggeth herkenbaar klinkt, zelfs al hoor je het voor de eerste keer.

De vorige albums van Diggeth, dit is nummer drie, zijn aan mij voorbijgegaan, maar het staat buiten kijf dat deze band intussen het stadium van voorprogramma[/I]s verzorgen, tot nu toe de core business, ontgroeid is. Eigenzinnigheid is er al genoeg, nu nog wat meer originaliteit en Diggeth gaat na vijftien jaren in de underground alsnog een grootse toekomst tegemoet. Houston, we have a lift-off!

<< vorige volgende >>