Listen live to Radio Arrow Classic Rock
Mikael Erlandsson - Capricorn Six

Mikael Erlandsson - Capricorn Six

Label : AOR Heaven | Archiveer onder hardrock / aor

Release type: Full-length CD

Wim S. : Hoewel ik de laatste jaren steeds meer naar black, thrash en death metal ben gaan luisteren, wil ik op gezette tijden ook nog wel eens een fijn AOR album uit de jaren 80 of 90 opzetten. Bands als Journey, Strangeways, Drive She Said, ik heb er alles van en vind het nog steeds fijn om naar te luisteren. Het niveau van de AOR in die genoemde jaren lag bijzonder hoog: de muzikanten hadden uitzonderlijke kwaliteiten op hun instrumenten en waren daarnaast ook nog eens goede songschrijvers. Dat niveau is in de jaren die daarop volgden nauwelijks nog gehaald, uitzonderingen daargelaten. Het land waar tot op de dag van vandaag nog steeds pogingen worden gedaan om die AOR-tijden van de jaren 80 te laten herleven is Zweden. Hier is weer eentje, zanger Mikael Erlandsson, in eigen land reeds een fenomeen. Hij zong in diverse bands, deed met een band mee aan het Eurovisie Songfestival, maar brak pas echt door met zijn eerste soloalbum in 1993, en dan met name in Japan. Ook had hij succes met de band Last Autumns Dream waarmee hij maar liefst vijftien albums uitbracht. En nu komt de goede man dus met zijn zesde solo plaat, Capricorn Six.

Erlandsson maakt traditionele AOR, de melodieuze hardrock van het klassieke soort. Heel braaf, veelal heel zoet, met goed verzorgde liedjes (die echter niet blijven hangen) en met uitstekende muzikanten. En daar is feitelijk alles mee gezegd. Erlandsson is een goede zanger maar bepaald geen hoogvlieger. Zijn stem is niet goed genoeg om de matige songs te kunnen dragen. Hij mag de veters van mensen als Terry Brock, Dann Huff, Mark (Marcie) Free, Al Fritsch, John Gioeli of zijn landgenoot Goran Edman niet strikken. Sessie gitarist Sayit Dolen doet nog zijn best om van nietszeggende songs als Why en Pain nog iets te maken, maar dat is onvoldoende om deze plaat naar een aanvaardbaar niveau te brengen. Nergens hoor je een melodielijn die meteen in je hoofd zit en dat is toch echt een voorwaarde om te kunnen overtuigen binnen het AOR genre. Het beste nummer van het album is typerend genoeg de vreemde eend in de bijt, het afsluitende Alice In Wonderland, welke klinkt als een Beatles nummer (en dat is dus een mega compliment!). Jammer dat de rest van het album eigenlijk niet meer dan een lege huls is. Ik zet Perfect World van Strangeways nog maar eens op.

<< vorige volgende >>