Listen live to Radio Arrow Classic Rock
The Eternal - The Sombre Light Of Isolation

The Eternal - The Sombre Light Of Isolation

Label : Firebox Records | Archiveer onder doom metal

Release type: Full-length CD

Vera : 'The Sombre Light Of Isolation' is het debuut van The Eternal. Maar deze groep is al langer bezig onder de naam Cryptal Darkness, zij brachten drie cd's uit onder die naam. Ondanks de geografische afstand is de link met Anathema tweeërlei. Martin Powell (nu bij Cradle Of Filth) was ooit verantwoordelijk voor de mooie vioolpartijen en nu, op het debuut van The Eternal zingt Darren White 'Remembrance Scars'. En zo weten jullie meteen dat we hier te maken hebben met doom metal, ditmaal uit het verre Australië.

Het is een erg sferisch intro dat ons voorzichtig bij de hand neemt en ons inleidt in de wereld van The Eternal. Trage melodieuze gitaarlijnen beheersen 'A Cruel Misfortune' en bouwen een melancholisch, slepend beeld op dat geaccentueerd wordt door verrassend toegankelijke zang in gothic stijl. De uitwaaierende gitaarnoten met phasing geven het geheel een ietwat psychedelisch karakter. De nummers zijn lang en bevatten heel wat verschillende nuances, zodat het meer dan acht minuten durende 'The Eternal' enkele draaibeurten vereist eer de charme van de schorre schreeuwen, wispelturige tempowisselingen en een vredig einde met piano en gitaar je volledig in hun ban krijgen. Maar dan is het ook echt genieten geblazen. Het specifieke geluid leunt op repetitieve gitaarnoten en de zang in 'Down' doet in de verte een beetje aan latere Paradise Lost denken. Er zitten dus heel wat gothic elementen in deze Australische doom metal.

Een absoluut hoogtepunt is de titeltrack 'The Sombre Light Of Isolation'. Dit nummer is minder toegankelijk en bevat de slepende opbouw van lange doom nummers. Ik zou zelfs durven stellen dat de geest van The Tea Party hier duidelijk aanwezig is, de zang is super sensitief gebracht en zelfs een cliché zin als 'Endless is the isolation, I'm waiting for eternity' is op die manier gebracht dat je er meteen verslingerd aan raakt. Diepe grunts begeleiden de neergang van het instrumentarium. En daar is ook weer die acceleratie en de droefgeestige gitaarpartijen. Eén ding is duidelijk: er wordt hier veelzijdig en geïnspireerd gemusiceerd door een getalenteerde band. 'Black Serenity' heeft een onbetwist simfonisch karakter en evolueert naar een open melodie waar Katatonia fans beslist van zullen genieten. De piano intermezzo's spelen hier een belangrijke rol.

En de verrassingen blijven komen. Naar het einde toe verandert de sfeer een beetje. Zo horen we een vervormde stem en sirenenzang in 'Crimson Sacrafice'. Deze vrouwelijke vocalen duiken ook op in het kalme 'Harmony Of Dissonance' dat een intro heeft dat sterk doet denken aan 'Regret' van Anathema. De invloed van wereldreiziger en ex-Anathema vocalist Darren White is te merken in de oosters getinte gitaren van 'Rememberance Scars'. Maar natuurlijk is het ook de natuurlijke grunt van Darren zelf die dit nummer inkleurt. Tot slot is 'All Hope Lost' een regulier doom nummer met grunts.

Ondanks alle referentiepunten is The Eternal een band die een eigen geluid heeft, zeker in het eerste deel van de cd. Genoeg bagage om in het najaar over te komen naar deze gebieden voor enkele concerten. De moeite waard om hen eens te gaan bekijken, want deze gelegenheid dient zich niet elke dag aan!

<< vorige volgende >>