Listen live to Radio Arrow Classic Rock
Brant Bjork - Jacoozzi

Brant Bjork - Jacoozzi

Label : Heavy Psych Sounds | Archiveer onder stoner

Release type: Full-length CD

Jan-Simon : Brant Bjork is een druk baasje. Die gedachte komt bij je op wanneer je Jacoozzi, het nieuwste solo album van de desertrocker bij uitstek aanschouwt. Het vierde album in amper twee en een half jaar tijd, het live dubbelalbum Europe 16 meegerekend. Maar soms is niet alles wat het lijkt. Schijn bedriegt in dit geval. Jacoozzi is geen nieuw album, maar een soloproject in de ware zin van het woord dat ruim negen jaar op de plank heeft gelegen. Meer solo dan dit kan niet, want we horen Brant Bjork op drums en percussie, Brant Bjork op bas en Brant Bjork op gitaar. Tien songs die zijn opgenomen in 2010 tijdens opnamesessies voor een album dat er uiteindelijk nooit gekomen is. Je ziet het zo voor je: een studio in de Californische woestijn, het werk van de dag zit er op. De muzikanten zijn weer naar huis vertrokken, of drinken nog wat in de koelte van de avondschemering. Bjork heeft alleen nog geen rust en blijft wat in de studio hangen. Hij kruipt achter het drumstel en begint wat te roffelen. Boem boem tikketikke tik tjing tjing boem tjing rikketikketak. De roffels groeien uit tot ritmetracks en het is een studio tenslotte, dus alles wordt opgenomen. De volgende dag gaan de sessies voor het nieuwe album weer door en blijft Brant Bjork in zijn vrije tijd wat aanrommelen. De afgebroken opnames van dat album liggen nog steeds op de plank, maar de geimproviseerde jams die uiteindelijk hebben geleid tot Jacoozzi zijn dan nu toch op plaat verschenen.

De nummers doen nog het meest denken aan het gekrabbel in de marge van middeleeuwse monniken die een nieuwe ganzenveer wilden uitproberen voor ze aan weer een prachtige illuminatie begonnen. Het zijn aanzetten tot songs, vaak niet meer dan dat. Bjork probeert een riff, zoekt naar alle mogelijke varianten daarvan en gaat door naar het volgende probeersel. Het duidelijkste bewijs dat we hier met spielerei te maken hebben is het feit dat alleen het afsluitend nummer van zang is voorzien. Dat is jammer, want naar mijn mening zijn er twee dingen die een Brant Bjork album meestal de moeite waard maken en dat zijn de lome, laid back gitaar en de karakteristieke stem van Bjork. Jacoozzi is dus niet een sneller dan verwachte opvolger van Mankind Woman. Het is een tussendoortje, een album voor de diehard fans. Toch moet je niet denken dat het allemaal kommer en kwel is. Je zou willen dat er meer van dit soort opgewarmde kliekjes op de markt kwamen in plaats van de ongeinspireerde dertien-in-een-dozijn retrorock waar je mee wordt doodgegooid. Wat Brant Bjork doet in jams als Guerilla Funk en Mexico City Blues is fenomenaal. Swingende nummers gebouwd op een vrolijk stuiterende drumtrack met daaroverheen stuwende bas en een Santanaeske gitaar. En dat doet de man in zijn eentje. Dat het geheel onaf en rommelig klinkt is na het horen van zo een nummer vergeven en vergeten. Nog 1 puntje van kritiek voor we weer gezellig gaan mee drummen op de rand van het bureau: de meeste songs zijn dusdanig onderling uitwisselbaar dat je je op een bepaald moment afvraagt of het album misschien op repeat staat. Het is een kleinigheid, maar toch.

Waar was ik gebleven?

Boem boem, tikketikke tik, tjing tjing, boem tak. Boem boem tikketikke tik tik tik, tjing boem boem tak. Enzovoort.

<< vorige volgende >>