Listen live to Radio Arrow Classic Rock
Sinn - The Rune Of Odin

Sinn - The Rune Of Odin

Label : | Archiveer onder black metal

Release type: Full-length CD

Tormentor Erich : De cirkel moet rond. Harry Vermeegen snapte dit al. After Forever lijkt het ook te hebben begrepen en uw Tormentor Erich werd hier subtiel aan herinnerd door dit Sinn. De grote man achter Sinn is namelijk Vido Sinn, en Vido speelde zo'n drie jaar geleden bij de Amerikaanse metal formatie Jesters Moon. Laat dit toendertijd een van de eerste recensies zijn geweest die ik voor dit periodiekje mocht schrijven. Ik was toen niet echt onder de indruk, maar zie hier, we zijn alweer drie jaar verder en Vido laat zich inmiddels van een heel andere kant zien.

Op 'The Rune Of Odin' horen we namelijk een lekker potje black metal. Maar pas op: black metal in de bredere zin van het woord. Ok, de teksten zijn allen anti Christelijk en dat alleen al maakt het behoorlijk black. 85 procent van de muziek is ook gewoon black in de geest van een Dimmu Borgir. Hier en daar een flinke synthesizer, veel snel drumwerk en lekkere riffs, en (gelukkig) ook gitaarsolo's die naar behoren zijn uitgewerkt. Om het geheel wat meer een eigen identiteit te geven heeft Sinn vier maal een intro verwerkt. Deze intro's variƫren van Griekse akoestische gitaren tot angstaanjagende geluiden en tromgeroffel. Daarbij is de zang van Vino afwisselend, de ene keer wat krijsend, de andere keer weer wat gewoontjes. Af en toe zoals tijdens 'Unspoken Bounds' komt er zelfs nog een tweede stem bij. Afwisseling genoeg dus. Verder valt mij in positieve zin op dat ik tijdens 'Crooked Christ' vanwege de riffs stiekem aan Ministry moet denken, en bij een song zoals 'Diabolical' hoor ik toch ook wat gothic invloeden.

Mede door deze ruimdenkende aanpak van songwriting onderscheidt 'The Rune Of Odin' zich van de grauwe massa. Helaas kan ik niet van een echte topper spreken, daarvoor is het gebodene net niet goed genoeg, en ook de productie moet de volgende keer beter. Het lijkt wel of men met mixen een beetje heeft zitten knoeien, enkele overgangen gaan de mist in door een te hard of te zacht geluid en de drums klinken hier en daar wat te blikkerig. Jammer, maar desondanks toch een album dat de liefhebber van het hardere werk gerust even mag proberen.

<< vorige volgende >>