Listen live to Radio Arrow Classic Rock
Hackberry - Hackberry

Hackberry - Hackberry

Label : Eigen beheer | Archiveer onder prog / sympho metal

Release type: Full-length CD

Leon : In het jaar 2015 ontstond in Groningen de band Hackberry, een band die instrumentale muziek maakt met een cocktail aan invloeden, van progressieve rock tot psychedelica. Al na een jaar bracht de band een EP uit met de naam Desert Orchid, maar het echte debuutalbum, Hackberry, kwam in 2018 uit en daar gaat dit stukje dan ook over. Het album bestaat uit slechts vier liedjes, waarvan het kortste nummer net geen zes minuten langs is. De eerste, genaamd Ophidian Strike, is met ruim zeventien minuten meteen het langste liedje van de plaat. Hoewel ik in eerste instantie bang was dat dermate lange instrumentale liedjes snel zouden vervelen bleken mijn zorgen gelukkig ongegrond te zijn. Ophidian Strike evolueert constant zonder dat dit van de hak op de tak gaat en je wordt als luisteraar meegesleurd in de muziek van de Groningers. Nu hoef je echt niet bang te zijn dat de mannen de ene na de andere virtuoze gitaarsolo of complex ritmewerk door je strot duwt. Ja er zitten wel wat gitaar solos en complexere ritmes in maar het wordt alleen ingezet als het in dienst staat van het liedje. En laat ik uit ervaring zeggen dat het zeker niet makkelijk is om een lang instrumentaal nummer interessant te houden, dus compliment aan de mannen van Hackberry voor een knap staaltje componeren. Track nummer twee, Miraggio, duurt net geen zes minuten en is daarmee het kortste nummer op het album. Het begint met een mooi stukje klassieke piano voordat het na anderhalve minuut overschakelt op progressieve rock, een beetje klinkend als de oudere Opeth, wat wederom weer heel natuurlijk aanvoelt. Helaas kom ik hier wel het eerste puntje van kritiek tegen van het album, de gitaarsolo hier vind ik namelijk niet in zijn geheel mooi en raakt een aantal noten die naar mijn mening niet goed passen. Dat gezegd hebbende, het is wederom een liedje zonder saaie momenten. Desert Orchid zet diezelfde trend dan ook voort, met een rustig begin waarna de muziek blijft evolueren, en ook hier laat Hackberry zien goed te begrijpen hoe een nummer interessant kan blijven zonder over de technische kwaliteiten van een band zoals bijvoorbeeld Dream Theater te beschikken. Pas bij Aboard, de afsluiter van de plaat, wordt de voet op het gaspedaal gezet en rockt het wat meer. Persoonlijk vind ik dit daardoor dan ook het minste nummer van het album omdat ik juist de dynamiek tussen rustige momenten en hardere gedeeltes erg interessant vind. Iets wat Aboard dus in veel mindere mate heeft.

Het komt niet vaak voor dat ik instrumentale albums echt interessant vind, maar Hackberry is daar een mooie uitzondering op. De band laat zien dat instrumentaal niet hoeft te betekenen dat alle liedjes eindeloze gitaar of keyboard solos hoeven te zijn, maar dat je met goede melodieën en dynamische liedjes het geheel interessant kan houden. Ik ben benieuwd wat we in de komende jaren nog van deze band voorbij gaan zien komen, want gebaseerd op het debuut verwacht ik dat we nog wel het een en ander van deze mannen gaan horen. Een aanrader!

<< vorige volgende >>