Listen live to Radio Arrow Classic Rock
Ewigkeit - DISClose

Ewigkeit - DISClose

Label : Death To Music Productions | Archiveer onder black metal

Release type: Full-length CD

Vera : James Fogarty zit momenteel in een ware boost aan inspiratie. Eind vorig jaar kwam Cease The Day uit van het grotendeels door hem gereanimeerde In The Woods, maar tezelfdertijd blikte hij als alleenheerser en multi-instrumentalist ook nog een nieuw album in van zijn langlopend project Ewigkeit. DISClose is het achtste album van Ewigkeit en volgt prompt twee jaar na Cosmic Man en de heruitgave van Battle Furies. Muzikaal heeft dit project altijd een totale vrijheid geambieerd, want tot een aantal zeer verscheidene albums geleid heeft.

Maar zoals gezegd zit onze vriendelijke Engelsman met een voorliefde voor Noorwegen dezer dagen in een interessante flow. We kunnen dan ook stellen dat DISClose terug bestempeld kan worden als post black metal. De screams doen me aan Ihsahn denken, de progressieve benadering ook. De beschouwende aanpak heeft veel weg van In The Woods en gelukkig heeft Fogarty er een mooi coherent album van gemaakt. Grappig dat Anders Kobro (zijn maat in In The Woods) hem als vogelspotter catalogiseert in de clip, maar in feite tuurt hij de ruimte in. Ufologie is namelijk het overkoepelend thema van dit album met verwijzingen naar wat de overheid in al die jaren (mogelijk) voor ons verborgen gehouden heeft. Heel logisch dat dit aanvangt met de song 1947. Hypocrisy schreef er al een klassieker over (Roswell 47) en de eerste songs doen me ook muzikaal aan Hypocrisy denken: die screams, die bewustwording, de algemene sfeer. In elke song komen samples voor, van presidenten of wetenschappers die op een bepaald moment een statement maken om de wereld te laten verder draaien (Oppenheimers Lament is hier een mooi voorbeeld van). Fogarty heeft een goed gevoel om beschouwende melancholie met zijn warmhartige, cleane stem te vatten. Zo wisselen zweverige passages met bedenkingen af met verschroeiende schreeuwpartijen, maar de muziek blijft altijd melodieus. Het is een rijk album dat meerdere luisterbeurten vereist om tot volle bloei te komen en dat zijn toch altijd de schijven die we koesteren. James Fogarty is een artiest met het hart (en het talent) op de juiste plek. Althans toch bij In The Woods, Ewigkeit, Sollertia en Old Forest. Over Jaldaboath gaan we zwijgen.

<< vorige volgende >>