Listen live to Radio Arrow Classic Rock
Rhapsody Of Fire - The Eighth Mountain

Rhapsody Of Fire - The Eighth Mountain

Label : AFM Records | Archiveer onder heavy / power metal

Release type: Full-length CD

Jori : Rhapsody Of Fire heeft sinds From Chaos To Eternity uit 2013 drie beeldbepalende leden in moeten leveren. Eerst was er gitarist en componist Luca Turilli die na tien albums vond dat zijn muzikale epos erop zat, en na Into The Legend uit 2016 gooiden ook zanger Fabio Lione en drummer Alex Holzwarth de handdoek in de ring. Het onnavolgbare schaakspel van wederombij elkaar komen en spin-off bands laat ik hier maar even voor wat het is. Rhapsody Of Fire heeft nu toetsenist Alex Staropoli nog over als enige bandlid van het eerste uur, en de man is een doorzetter. Hij sleepte Rhapsody Of Fire door dat wat misschien nog het best als Griekse tragedie omschreven kan worden, en brengt nu de band terug aan het power metal front met het gloednieuwe The Eighth Mountain. Maar ja, een band zonder Turilli en Lione, is dat nog wel Rhapsody?

Nee, is de pijnlijke conclusie. Dit blijkt al op opener Seven Heroic Deeds, wat qua songwriting echt niet tipt aan de voorgeschiedenis van deze band. Op zijn best hebben we hier een kloon van Ancient Bards te pakken, wat ook Italiaanse symfonische power metal is, maar gewoon geen Rhapsody. Dan is daar zanger Giacomo Voli, die een heel degelijk potje kan zingen, maar de klassieke klasbak van Fabio en ook die van Alessandro Conti bij geen lichtjaren benadert. Voli heeft een mooie lichte stem die wel wat wegheeft van Chris Bay van Freedom Call, maar dat is natuurlijk funest voor het Rhapsody geluid van weleer. Master Of Peace is muzikaal een wat hardere telg, en hoewel veel vertrouwde elementen hun herintrede doen, komt het gevoel van vanouds ook na meerdere luisterbeurten niet terug.

Hoe spijtig ook dat Rhapsody Rhapsody niet meer is, dit betekent absoluut niet dat The Eighth Mountain een slecht album is! Als een margeband als Kaledon of Derdian met dit werkje op de proppen gekomen zou zijn, zou het lof alom regenen hier. Ook het meer orkestrale Rain Of Fury is een huzarenstukje cinematische metal, en ongetwijfeld een van de hoogtepunten van het album. Bij Warrior Heart is dan het eerste nummer waarbij ik direct een Rhapsody-gevoel krijg. Het intro met akoestische gitaar en fluit doet sterk aan Forest Of Unicorns van Rhapsody debuut Legendary Tales denken terwijl het refrein van het nummer juist aan het titelnummer van die plaat raakt. Tegen het eind van het album vinden we een voorproefje van een tijd geleden terug in The Legend Goes On. Ook weer een sterke track met volgens de regels een pakkend refrein over een rappe dubbele basdrum. The Wind, The Rain And The Moon is een prachtige ballad met het grootste deel van het nummer alleen orkestrale ondersteuning. Tales Of A Heroes Fate sluit het album in stijl af met een ruim tien minuten durend epos, waar we ineens wat grunts horen in het begin. Hoewel het een knap stukje compositie is, mist het helaas toch de dynamiek om over de imposante lengte echt interessant te blijven. Tot aan het einde, verdomme! Hoor ik daar Christopher Lee? Blijkbaar had de band toch nog wat materiaal van dit icoon liggen, met daarin een Boeddhistisch citaat dat ook door Robert Oppenheimer werd aangehaald na het tot ontploffing brengen van het eerste kernwapen.

Sorry Horst, dat deze review de deadline heeft gemist. Ik heb dan ook lang over dit verhaal zitten twijfelen. Aan de ene kant is het echt ontzettend jammer dat het echte Rhapsody-geluid van weleer grotendeels verdwenen is. Aan de andere kant, kan je het een band kwalijk nemen door te gaan nadat een aantal bandleden, hoe beeldbepalend ook, de keuze hebben gemaakt om de band te verlaten? En ja blijkbaar kan dat, getuige twee niet nader te noemen Iron Maiden albums en ook twee Judas Priest albums, maar is het eerlijk? Uiteindelijk denk ik dat je dit album beter zou kunnen waarderen als je de bandnaam op het hoesje negeert, en dit ziet als een uitstekende power metal plaat en niet als een Rhapsody album. Muzikaal zou het misschien verstandiger zijn geweest om onder een andere bandnaam verder te gaan, maar dat is natuurlijk marketingtechnische zelfmoord.

<< vorige volgende >>