Listen live to Radio Arrow Classic Rock
Fiddlers Green - Heyday

Fiddlers Green - Heyday

Label : Deaf Shepherd Recordings | Archiveer onder punk / hardcore

Release type: Full-length CD

Patrick : Ja, het is me wel eens overkomen. Eerlijk gezegd: meer dan eens zelfs. Even wat drinken voor een concert en daarom bij de Ierse pub naar binnen glippen, waar vervolgens het zwarte bier zo heerlijk romig en het zo ontzettend gezellig en druk is, dat het moment dat ik ga overwegen niet naar het concert te gaan onvermijdelijk is. Als op dat moment dan ook nog een rugbywedstrijd van Ierland (bij voorkeur tegen Engeland) plaatsvindt, dit live wordt uitgezonden in de pub, de groenhemden aan het winnen zijn, er luidkeels wordt gezongen en het Slainte je om de oren vliegt, wordt richting concertzaal gaan haast onmogelijk. Fiddlers Green, een Duitse (!!!) band vernoemd naar een hiernamaals waar sprake is van eeuwige vrolijkheid, een viool die nooit ophoudt met spelen en dansers die onverstoorbaar door kunnen gaan, zou perfect de soundtrack van zo een avond kunnen aanleveren.

Tot voor dit album kende ik het Duitse zestal eigenlijk niet. Ik had hun naam wel eens horen vallen en wist dat er enige associatie met Ierland is, maar een volledig album van hen beluisterd, had ik nog nooit. Vergelijkende uitspraken kan ik over Fiddlers Green dan ook niet doen; lekker onbevangen dit vijftien track tellende album beluisteren daarentegen wel. Heyday blijkt dan vol te staan met typische Ierse folk punk (duh!), maar in sommige tracks switcht de band naar een wat meer popachtig rock geluid. Een track als bijvoorbeeld No Anthem neigt meer naar het laatste, terwijl tracks als Farewell, Born To Be A Rover, Slainte en One Fine Day meer van het eerste in zich hebben. Het zorgt voor voldoende afwisseling op het album. Met John Hanaka aan boord, herbergt het album zelfs nog een heus matrozenlied; het zou het zestal niet zijn als dit een geheel eigenzinnige draai mee krijgt. Niet alleen deze track, maar zo goed als het gehele album heeft een ontzettend aanstekelijke vrolijkheid over zich; het hoempapa tingelingeling gehalte mag dan wellicht hoog liggen, het is echt werkelijk geen moment storend.

Een echte liefhebber van Ierse folk punk zal ik nooit worden, maar dat neemt niet weg dat dit Heyday mij uitstekend heeft weten te vermaken. Een album dat dat voor elkaar krijgt terwijl het helemaal niet binnen mijn muzikale voorkeur past, kan ik toch niet anders dan positief beoordelen? Hmm, had ik niet nog een fles Kinahans 10-year-old of de Writers Tears Cask Strength staan? Ik lust wel een slokje terwijl ik het album nog een keer voorbij laat komen. Slainte!

<< vorige volgende >>