Listen live to Radio Arrow Classic Rock
Altar Ego - The Exorcism Of Jesus Christ

Altar Ego - The Exorcism Of Jesus Christ

Label : Eigen beheer | Archiveer onder death metal / grindcore

Release type: Mini-CD

Ramon : Het is helaas niet te voorkomen om een kleine geschiedenisles en mijn reflectie daarop te geven. Na het bijzonder succesvolle debuut van Altar in 1994, Youth Against Christ, kreeg de band een nieuwe gitarist, Marcel Verdurmen. Met deze gitarist werd het album Ego Art opgenomen. De band verloor in de jaren erna nog meer leden, kreeg ook weer nieuwe, ging uit elkaar, er ontstond een Altar Native, het kwam weer bij elkaar en ging weer uit elkaar. Om een lang verhaal kort te maken en het hoe en waarom je blik niet verder te laten vervuilen, op een gegeven moment was er helemaal geen Altar meer. Dat zou natuurlijk zonde zijn en Verdurmen wilde de band graag nieuw leven in blazen, met nieuwe mensen. Zo gezegd, zo gedaan en niets aan de hand, zou je zeggen. Wel dus! Het is nooit verstandig om op de mensen met de grootste bek te reageren, laat staan op sociale media, maar het commentaar op de nieuwe bezetting, zonder oorspronkelijke bandleden, was hier en daar niet subtiel. Naast Verdurmen kreeg ook de nieuwe vocaliste Janneke de Rooy de wind van voren, zonder dat haar kwaliteiten als brulboei in het gesprek betrokken werden, naar mijn smaak althans onvoldoende. Om verder gezeur te voorkomen over wie waar aanspraak op mag maken, besloot de band dus een verwijzing naar Verdurmen zijn eerste bijdrage te maken en het woord EGO aan zichzelf toe te voegen.

En natuurlijk is het begrijpelijk dat een band die zo ontzettend veel impact heeft gehad automatisch een beeld oproept bij de fans over hoe ze moeten klinken. Maar dat doen ze nooit meer. Youth Against Christ is geweest. Iedereen uit die bezetting is ook ouder geworden, heeft misschien een gezin en de geschiedenis gaat zich niet herhalen. Dus is de enige vraag is: wat wil je van de band? Voor mij is dat helder. De band moet genadeloos zijn, antireligieus sentiment op de voorgrond hebben, onderscheidende zang hebben (zonder clean), en super catchy riffs op ritmes die je makkelijk oppakt, zonder dat het goedkoop hap-slik-weg materiaal is. Dat is me nogal een opgave voor vier nieuwe mensen en alles bij elkaar moet ik zeggen, de band slaagt op alle fronten. Het eerste wapenfeit is de EP The Exorcism Of Jesus Christ, wat gezien de kaders waarbinnen de band tekstueel opereert een briljante titel is. Hij provoceert, zet je aan het denken en hij is vooral raak.



De productie van de schijf is het enige puntje van kritiek, die is voor de beschikbare middelen prima, maar wellicht had die nog een beetje voller gekund. Maar dat is mijn smaak. Een frontman, in dit geval een frontvrouw, bepaalt een groot deel van het imago van de band en het belangrijkste wat ik over haar te zeggen heb, is dat ik een zucht van opluchting slaakte toen ik hoorde dat ze haar eigen pad volgt, in plaats van Kelder of een van haar andere voorgangers na te doen. Je kan niet om haar heen, ze is ijzersterk en ze staat vol voor haar rol in deze band, met charisma, power en de klasse die bij een band met geschiedenis hoort. En ze weet los van de hele geschiedenis op zichzelf ook gewoon aanstekelijke en interessante zanglijnen op de muziek te leggen. Verdurmen mag als absolute bandleider gezien worden en hij heeft zijn visie uitstekend over weten te brengen op de line-up en iedereen lijkt de taak strak, goed en vooral met plezier uit te voeren. Je kan als fan wel allerlei oneigenlijke sentimenten op deze bezetting loslaten, maar geloof mij, je bent een stuk gelukkiger als je die los weet te laten en deze schijf een objectieve kans gunt. Ik vind hem meer dan veelbelovend, en dat ga jij ook gewoon vinden. Ik wacht met smart op het hele album, waar de band ongetwijfeld een label voor weet te vinden.

<< vorige volgende >>