Listen live to Radio Arrow Classic Rock
Dethonator - Race Against The Sun, Part One

Dethonator - Race Against The Sun, Part One

Label : Pavement | Archiveer onder heavy / power metal

Release type: Full-length CD

Jori : Veel legendarischer dan Dark Side Of The Moon van Pink Floyd kan een album niet worden. Op een of andere manier was dat album het eerste waar ik aan dacht toen ik de nieuwe cd van de Britse heavy metal formatie Dethonator bekeek. Door de titel Race Against The Sun schoot de ijzersterke tekstregel So you run and you run to catch up with the sun but it is sinking als gedachtentreintje binnen. Het album van Dethonator lijkt desondanks toch over heel iets anders te gaan, iets met vampiers, en de toevoeging part one verraadt dat het hier om een meerdelig concept gaat.

Muzikaal bewijst opener When Lucifer Fell, na een mooi opbouwend intro, dat de band weer een stukje thrash invloeden heeft geloosd en steeds meer pure heavy metal maakt. Het typisch harmonische gitaargeluid in het refrein doet wat aan Iced Earth denken terwijl de zang van Tris steeds dichter langs het geluid van Jens van Persuader schuurt. De band zelf lijkt nog wel wat aan het nieuwe geluid te moeten wennen, het sologedeelte gaat wel erg lang door en begint door het gebrek aan echt innovatief spel wat te vervelen. Dit is met de gemiddeld erg lange nummers op de plaat een kwaal waar helaas meer muziek op dit album last van heeft, dit zorg ervoor dat het album nooit echt helemaal lekker loopt. Het feit dat mijn promo dan ook nog eens alleen als tergend trage stream beschikbaar is en ik tussen twee nummers telkens vijf minuten moet laten bufferen helpt dan ook niet mee, wat heb ik toch een kutleven! Het tragere en meer staccato Umflag laat met een stuk grunt het oudere geluid weer even opleven. Ghost Of The Rolling Horizon brengt een stukje Running Wild de invloedssferen in. Iced Earth kunnen we weer terug horen komen in Pyroclastic, of misschien moet ik gezien de vocalen wel over Demons and Wizards praten? Helaas ook hier weer de solo die echt te lang is voor de hoeveelheid variatie die erin te vinden is.

De eerste gedachte aan Pink Floyd doet deze band wat teveel eer aan, maar dat is ook een non-vergelijking natuurlijk. De beste vergelijking die ik hier kan leggen zal naar bands als Iced Earth en Persuader gaan. Met When Lucifer Fell, [/I]Umflag[/I], Pyroclastic en ook het uitstekende afsluitende Sharps Cairn bevat deze plaat weer een aantal prima metal anthems. Een ietwat weinig inspirerend geluid in de solostukken en ook soms wat vreemd gekozen zanglijnen drukken de score toch nog wat. Desondanks een heel aardige thrashy heavy metal plaat.

<< vorige volgende >>