Listen live to Radio Arrow Classic Rock
Wendigo - Wasteland Stories

Wendigo - Wasteland Stories

Label : Eigen beheer | Archiveer onder stoner

Release type: Full-length CD

Bart M. : Alhoewel er verschillende bands zijn die zich Wendigo noemen, is dit de eerste waarmee ik in aanraking kom. Deze band uit Duitsland heeft in 2016 hun eerste release op de wereld losgelaten, een EP genaamd Initiation. Twee en een half jaar later is er de eerste langspeler: Wasteland Stories. Een soort van conceptalbum in dat ze de themas eenzaamheid, woestijn en alleen zijn verkennen in negen op zichelf staande nummers.

Dat idee spreekt me erg aan en heeft veel potentie op een album dat gepromoot wordt als stoner rock. De beginklanken van openingsnummer The Man With No Home zijn erg doomy en lopen al gauw over in meer psychedelische geluiden. Hierna volgen twee nummers die lekker rock and roll zijn maar niet heel veel uniek karakter tonen. Met Dagon gaat het weer de goede kant op en worden we voorzien van een fijn en catchy ritme en gitaargeluid dat lekker in de oren ligt en inderdaad beelden oproept die in lijn liggen met voorgenoemde themas. Wendigo weet dit (prima) niveau enige tijd vast te houden en gooit er zelfs eenmalig een portie black metal vocals bij, waardoor het concept van het nummer The Lonesome Golddigger Pt. II, een wraakzuchtige geest, goed op zijn plek valt. De magnum opus van Wasteland Stories is afsluiter Mother Road, een langere track die warm en meeslepend is en er in slaagt een gevoel van weemoed op te roepen. Dit alles komt enigszins apart over omdat het een roadtrip door de VS betreft (een mooie ode aan de stoner rock) gezongen door een Duitser. Wat op zich makkelijk kan, maar er is wel wat een mate van verbeelding nodig als hij uiteindelijk "thuiskomt" in Californië. Misschien denk ik te veel na.

Ik hoor een hoop creativiteit, zowel muzikaal als tekstueel. Het is alleen nog een beetje van alles wat zonder dat dit zich tot een herkenbare, eigen stijl vormt. Dit komt ook omdat hier af en toe niet ontkomen wordt aan een typisch Duits sausje: strak gitaarwerk, regelmatig erg vrolijk en hier en daar een refrein dat in koor gezongen wordt. Dat is niet het hoofdingrediënt op dit album en als Wendigo zich doorontwikkelt en het algemeen klinkende gedeelte weg filtert dan zal hun ware potentie zich ontvouwen als een prachtige paddestoel boven Camp Desert Rock

<< vorige volgende >>