Listen live to Radio Arrow Classic Rock
Dream Theater - Distance Over Time

Dream Theater - Distance Over Time

Label : Inside Out | Archiveer onder prog / sympho metal

Release type: Full-length CD

Vera : Na het uitdagende conceptuele dubbelalbum The Astonishing dat in januari 2016 het levenslicht zag, ging Dream Theater op tournee met een mammoetproductie die de fans in twee kampen verdeelde. Net zoals bij het album waren er voor- en tegenstanders. Vervolgens werd er getoerd om het doorbraakalbum Images And Words (1992) te herdenken en misschien is het wel tijdens deze retrospectieve dat de muzikanten nood kregen aan een terugkeer naar wat wilder en toegankelijker materiaal. Distance Over Time heeft in ieder geval gelukkig terug een heavy inborst. Wat zeg ik? Dit veertiende studioalbum van de progressieve metalband biedt exact wat je als fan van het eerste uur allemaal wenst te horen!

Het organische geluid is op conto te schrijven van gitarist John Petrucci die ook als producer optrad, maar ook de mix van Ben Grosse en de mastering door Tom Baker zorgen voor een globaal vette sound. De band woonde vier maanden samen in de Yonderbarn studio. Ik ben er zeker van dat ze terug dichter bij elkaar staan en daar vloeit een humaner geluid uit. De afstand tussen band en publiek, die The Astonishing toch wel schiep, is verdwenen en de teksten, hoewel geen concept, gunnen je een kijk in het hart van de vijf muzikanten. Het is genieten geblazen vanaf de rustige, cleane gitaren aan het begin van Untethered Angel naar een eruptie met logge riffs leiden en samen met het orgel van Rudess de heldere zang van James LaBrie verwelkomt. Het refrein biedt een catchy moment, maar de fans kunnen zich meteen daarna verlustigen aan een wild duel tussen gitaar en keyboards. De raggende riffs van Paralyzed krijgen eveneens gezelschap van sterke zangmelodieën en een mooie, melodieuze gitaarsolo. Net als in Fall Into The Light dat werkelijk een kanjer is want na de nodige heftigheid is er een sensitief intermezzo met tokkelende gitaren die uitmonden in een gevoelige gitaarsolo, vooraleer over te gaan in een driftige toetsenparade.

Telkens zorgt de zang voor kalme beschouwingen te midden van de virtuoze krachtpatserij. Al loopt dit op dit album nergens uit de hand. Enkel tijdens S2N zijn we het spoor even bijster en moeten we ons verstand erbij houden. Het overgrote deel van dit album is eerder een gevoelskwestie, met oog voor goede songs zoals het omfloerst en verhalend gezongen Barstool Warrior of Room 137 dat met zijn vervormde zang enige onderhuidse dreiging manifesteert. Nog een prachtig hoogtepunt is het aangrijpende At Wits End. Rijk aan gevoelens (over misbruik dat een relatie beïnvloedt). Gierende keyboards en gitaren, maar ook prachtige rustige passages waarin de band het beste van zichzelf geeft. We blijven in dezelfde gemoedstoestand wanneer we naar de ballade Out Of Reach luisteren. Deze menselijke gevoelens krijgen een ruimtelijk tintje, wanneer de ultieme klapper Pale Blue Dot weerklinkt. Deze song verwoordt de nietigheid van ons bestaan op een pakkende manier. De bezorgdheid om onze planeet en de vraag of er iets is wat ons van de ondergang gaat sparen staan centraal in een wereldcompositie waar de heren nog eens alle registers open kunnen gooien. Want het mag wel duidelijk zijn dat er, ondanks het menselijke karakter van deze schijf, op een bovenmenselijke manier gemusiceerd wordt. En dan is de bonustrack Viper King een simpel rockend toemaatje met knipogen naar Oh Well (Fleetwood Mac), Radar Love (Golden Earring) en Whitesnake. Lekker ruig! En die ruigheid is teruggekeerd op Distance Over Time. Hoera!

<< vorige volgende >>