Listen live to Radio Arrow Classic Rock
Mortanius - Till Death Do Us Part

Mortanius - Till Death Do Us Part

Label : Rockshots Music | Archiveer onder heavy / power metal

Release type: Full-length CD

Jori : Als je op zoek bent naar een unieke neo-klassieke metal ervaring met veel experimenteel gepiel en een hoeveelheid counterpart vocalen waar Savatage klassiekers als Chance bij verbleken, zoek dan niet verder. Mortanius heeft jouw nieuwe aanschaf uitgebracht. Het Amerikaanse project valt op door het feit dat de vaste kern uit slechts twee personen bestaat, zanger Lucas Flocco en bassist Jesse Shaw. De rest van het instrumentarium wordt waarschijnlijk vertolkt door een batterij aan sessiemuzikanten die op een gitarist na nergens genoemd worden, en dit hele zootje ongeregeld heeft nu Till Death Do Us Part voor ons in de aanbieding.

Met vijf nummers en een speeltijd van ruim drie kwartier zijn de nummers op dit album lang, zelfs voor progressive en power metal standaarden. Met vijf minuten de kortste telg is opener en videoclip Facing The Truth, waar direct een muur van orgels, synths en een bijna misselijkmakende hoeveelheid zang over ons uitgestort wordt. Er gebeurt ontzettend veel in het nummer en het is daarom zo goed als onmogelijk om het in een keer op waarde te schatten. Disengage begint wat rustiger met de piano, waarna een vloedgolf aan drums het overneemt. Zanger Lucas wekt indruk met zijn enorme bereik, in combinatie met zijn lichte timbre doet hij ietwat aan Nick Holleman (Powerized, Sinbreed) denken. Disengage is vooral fantastisch in zijn ruim twee minuten instrumentale interlude. Jaded neemt het over en zorgt voor de wat zoetere klanken, ook omdat Lucas hier zijn lagere tonen wat meer laat horen. De titelsong van wel achttien minuten is in alle opzichten de vaandeldrager van dit album. Van een melodramatische opening rollen we een stuk stevig beukwerk in, en met meerdere fantastische solostukken is dit een genot voor het oor, zelfs als je misschien niet zoveel kan met de vocalen van Lucas. Bijna was dit trouwens mijn laatste review ooit geweest. Het album sluit af met een cover van de Wham! kerstklassieker Last Christmas. Het enige wat me op dat moment tegenhield uit het raam te springen was het feit dat dat kreng niet ver genoeg open kon. Even los daarvan, dit is een uniek en zeer interessant album wat je zeker even moet proberen als je niet vies bent van een beetje experiment in je muziek.

<< vorige volgende >>