Listen live to Radio Arrow Classic Rock
Candlemass - The Door To Doom

Candlemass - The Door To Doom

Label : Napalm Records | Archiveer onder doom metal

Release type: Full-length CD

Vera : In nog geen uur tijd heeft Candlemass ons teruggebracht naar de essentie van (doom) metal en verdorie, dat voelt als thuiskomen! Het Zweedse epische doom instituut heeft altijd sterke albums uitgebracht, maar The Door To Doom is toch wel uit speciaal hout gesneden, zodat meerdere passages me kippenvel bezorgen. Aangezien ik dat niet echt verwacht had, is het des te fijner. Met de release van Psalms For The Dead in 2012 kwam namelijk de aankondiging dat dit het allerlaatste studioalbum van Candlemass zou worden en dat ze voortaan alleen nog live concerten zouden doen met het bestaande materiaal. Zo gezegd, zo gedaan, maar Rob Lowe werd wel ingeruild voor zanger Mats Leven. In die constellatie werden ook twee EPs gemaakt toen Candlemass dan toch de eed brak en nieuw materiaal opnam voor Death Thy Lover (2016) en House Of Doom (2018). Er zou een volledig nieuw album op komst zijn en dat is The Door To Doom geworden die we nu beluisterd hebben. Weer een verrassing toen bleek dat Johan Langquist, ooit zanger op hun debuutalbum Epicus Doomicus Metallicus, terug plaats genomen heeft achter de microfoon. Tot hier de woelige recente geschiedenis van de band, maar wat heeft bandleider/bassist Leif Edling allemaal uit zijn pen laten vloeien?

Pure magie in epische doom! Het zit al meteen snor wanneer Splendor Demon Majesty scheurend aanvangt met imposante doom riffs en de beheerste, geladen zang van Langquist ons zeer blijkt te bevallen. Na al die jaren blijkt er geen sleet op zijn stembanden te zitten en zet hij op dit album een prestatie neer met een gevleugelde charme van een Dio of Tony Martin. De vurige gitaarsolos van Lars Lasse Johansson klinken vintage warm en hartelijk, de epische zang krijgt ook enkele achtergrondzang hier. De sfeer klopt gewoon. De uitwaaierende gitaarklanken en gevoelige zang aan het begin van Under The Ocean overtuigen ons helemaal, al wint de song weldra aan energie met zware riffs en krachtigere zangpartijen. Heerlijk! Relaxte drums openen Astorolus The Great Octopus, vette riffs wordt gecombineerd met plechtige zang, maar meest opmerkelijk is hier toch de bijdrage van Tony Iommi! De grootmeester van Black Sabbath speelt een zingende solo waar hij zijn ziel en zaligheid in legt. Helemaal prachtig wordt het wanneer er ook een rustig nummer langskomt. Bridge Of The Blind is van een grote schoonheid! Als ballad heeft het de pure diepgang van oorspronkelijke hardrock. Denk aan breekbare songs als When A Blind Man Cries van Deep Purple of Beyond The Realms Of Death van Judas Priest. In het uptempo rockende Deaths Wheel is er een mooi samengaan van gruizig vervormde riffs en zuivere, sobere solos op gitaar. Een tragere passage met wat orgel brengt een zweverige toets aan. Black Trinity is eerder rechttoe rechtaan, met zompige riffs, dramatische zang en ook een vreemd psychedelisch intermezzo. House Of Doom kenden we al van de EP, maar werkt hier goed tussen de rest met zijn kerkklokken, onweer en catchy benadering met aanstekelijk refrein. Orgel draagt bij aan de sacrale, maar duistere sfeer. Weer kippenvel bij de prachtige gevoelige zang met akoestische gitaar aan het begin van The Omega Circle. Zware riffs vallen in, eens te meer zijn de gitaarsolos subliem en wanneer de kalme zang wederkeert bedenk ik dat Candlemass hier de hand reikt aan Avatarium, want deze song lijkt wel wat op een nummer van die band waarvoor Edling ook lange tijd geschreven heeft. Het aanstekelijke refrein is ook een sterk punt, evenals de solo. Wanneer de stilte terugkomt, zijn we er ook stil van geworden. Wat een prachtplaat!

<< vorige volgende >>