Listen live to Radio Arrow Classic Rock
Walter Trout - Survivor Blues

Walter Trout - Survivor Blues

Label : Provogue | Archiveer onder bluesrock

Release type: Full-length CD

Wim S. : Walter Trout behoeft geen nadere introductie. Althans, daar ga ik vanuit. Iedereen die interesse heeft in blues(rock) kent de goede man natuurlijk. Er zijn maar enkele gitaristen uit de bluesmuziek die een repertoire en stijl hebben die ook wordt gewaardeerd in heavy kringen. Naast Joe Bonamassa en Gary Moore, die beiden echt een brug geslagen hebben tussen (heavy) rock en blues, valt ook het gitaargeweld van Trout zeker in de smaak bij liefhebbers van heavy muziek. Trout heeft grote gezondheidsproblemen gehad (levertransplantatie!), bracht in 2016 nog de geweldige live dubbelaar Alive In Amsterdam uit en komt nu met een nieuw studioalbum getiteld Survivor Blues. Een album gevuld met twaalf bekende en (vooral) minder bekende blues songs. En als er 1 iemand zichzelf survivor mag noemen is het Trout wel natuurlijk.

Tja, ik ben niet zo van de albums louter gevuld met covers. Vaak vind ik de originele uitvoeringen beter en voegen cover versies niets of nauwelijks toe. Ik twijfel niet aan de oprechtheid van muzikanten om helden of inspiratiebronnen te eren maar ik vraag me altijd af waarom dat dan moet in de vorm van een album met cover songs. Speel dan een paar van die nummers bij je live optredens, dat lijkt me meer dan voldoende! Maar goed, Trout schotelt ons dus twaalf songs voor waarvan het merendeel mij onbekend is. Hij trapt echt geweldig af met Me My Guitar And The Blues (een nummer van Jimmy Dawkins) waarin Trout een solo heeft verpakt die je meteen rechtop in je stoel zet. Mijn hemel, wat gaat ie geweldig uit zijn plaat: gierend, bijna jankend en vingervlug. Geweldig. Hij vervolgt met een gitaarshuffle in Be Careful How You Vote (van ene Sunnyland Slim) en Woman Dont Lie. Je ziet, Trout heeft niet gekozen voor de zoveelste uitvoering van Stormy Monday of Got My Mojo Working, maar we krijgen echte, meer onbekende blues songs. Trout blijft op dit album dan ook dichter bij de blues dan bijvoorbeeld Joe Bonamassa, die toch regelmatig uitstapjes maakt naar meer naar rock neigend materiaal. Nou ben ik wel een beetje klaar met de blues inmiddels en dat maakt dat ik het album best kan verteren, maar dat dat louter te danken is aan het exceptionele gitaarspel van Walter Trout. De liedjes zijn niet interessant voor de rockliefhebber, laat staan voor de doorgewinterde metalhead, maar het gitaarspel is geweldig. Trout koppelt een soepele techniek aan een mooi geluid. Hij verzandt zelden in oeverloos gepiel en vrijwel elke gespeelde noot is functioneel. Zijn solo opbouw is wel wat simpetjes: je hoort van mijlenver aankomen welke kant het steeds opgaat maar dat mag de pret niet drukken. Als zanger heeft Trout nooit uitgeblonken maar wat hij hier laat horen sluit naadloos aan bij wat het liedje vocaal vraagt. Het beste liedje, naast het openingsnummer, is het lekker rollende Gods Word waarin ook een killersolo zit verpakt. Trout telt nog mee.

<< vorige volgende >>