Listen live to Radio Arrow Classic Rock
Mythopoeic Mind - Mythopoetry

Mythopoeic Mind - Mythopoetry

Label : Apollon Records | Archiveer onder prog / sympho metal

Release type: Full-length CD

Leon : Mythopoeic Mind, zo heet de band waar we het vandaag over hebben. Wellicht dat Tolkien fans deze naam wel iets zegt vanwege de ontstaansgeschiedenis van de band, maar ik denk dat weinig anderen de naam zullen kennen. Tenzij de muziek supergoed is natuurlijk, maar daar kom ik straks nog wel even op terug. Twintig jaar geleden waren de eerste sporen van de band te zien, toen nog in de vorm van de band Panzerpappa. Bandleider Steinar Borve speelde daarin samen met Trond Gjellum, Anders Krabberod, Jarle Storlokken, en Torgeir Wergeland. De nodige ervaring werd opgedaan, in de vorm van zeven albums, voor de mannen samenvoegden met Pal Selsjord Bjorseth (Gentle Knife), Arild Broter (Pymlico), Ola Mile Bruland en Kjetil Laumann om Mythopoeic Mind officieel te starten. Het resultaat van deze samenwerking is het debuutalbum Mythopoetry.

De plaat begint met het liedje Prologue Song en die zet je even op het verkeerde been, het bevat namelijk een zeer symfonisch, bijna orkestraal, stukje muziek met rare vocalen. Even denk ik dat ik naar een obscuur project van het Metropole Orkest aan het luisteren ben. Het album begint dus eigenlijk bij het tweede liedje, Prey, een progressief rock dingetje met wat jazzy achtige invloeden. Het geheel voelt aan als iets dat zo in de jaren tachtig gemaakt had kunnen worden. De orgeltjes, synthesizer geluiden en saxofoon zijn allemaal aanwezig en volgen de welbekende formule. Ook de productie klinkt trouwens wat verouderd en past wat dat betreft goed bij de muziek. De eerste paar minuten van Prey bevallen wel maar hoe verder ik het album luister hoe meer mijn aandacht verschuift naar andere dingen. Hoewel de muziek eigenlijk niet zo slecht is heb ik toch veel moeite om geboeid te blijven. Het is net niet bijzonder genoeg en ik mis iets speciaals. Je weet wel, fantastische vocalen, sprankelende gitaarpartijen, weergaloze composities, iets verrassends of ongelofelijk moois! Ook klinkt de muziek wat rommelig. Op de achtergrond gebeurt er gewoon te veel, er zijn iets te veel instrumenten die door elkaar aan het spelen zijn. Dit zou zich moeten vormen tot een mooi geheel maar in dit geval wordt het wat chaotisch en voelt het overvol aan.

Jammer, want de muziek is in principe goed ingespeeld en redelijk okay gezongen. Laumann is zeker geen fantastische zanger maar zijn stem past op zich wel goed bij de muziek. De liedjes zijn echter niet goed genoeg om je aandacht voor een langere tijd vast te houden.. Wellicht dat een liefhebber van jazzy achtige progressieve rock hier meer mee kan dan ik, maar Mythopoeic Mind zal mij in ieder geval niet lang bijblijven.

<< vorige volgende >>