Listen live to Radio Arrow Classic Rock
Witching Hour - ...and Silent Grief Shadows The Passing Moon

Witching Hour - ...and Silent Grief Shadows The Passing Moon

Label : Hells Headbangers | Archiveer onder speed / thrash metal

Release type: Full-length CD

Nima : Het Duitse Witching Hour vind ik één van de beste old-school thrash/black bands van onze tijd, en al zijn ze in hun twaalfjarig carrière niet bijzonder actief geweest, heeft men met ‘Rise Of The Desecrated’ (2009) en ‘Past Midnight…’ (2011) twee fantastische albums afgeleverd. De derde langspeler heeft een behoorlijke tijd op zich laten wachten, maar vlak voor de kerst was ‘…and Silent Grief Shadows The Passing Moon’ eindelijk een feit.

Op de (overigens goede) EP, ‘Where Pale Winds Take Them High...’ (2014), was het al duidelijk dat de band haar muzikale richting enigszins had aangepast. Naast de onvervalste, agressieve thrash/black lieten de heren veel meer invloeden vanuit de traditionele, en vooral epische heavy metal hoek, alsmede de epische black metal hoek horen. Op deze derde langspeler heeft het trio die invloeden verder ontwikkeld en hun zwarte kunsten naar een andere level getrokken. Het album gaat van start met het titelnummer die een lang, instrumentaal intro kent, die je enigszins voorbereidt op wat er komen gaat, maar zet je tegelijkertijd op de verkeerde spoor. Zodra de song “werkelijk” van start gaat lijkt het alsof je in een droomwereld bent beland. De epische mid-tempo riffs en gitaarmelodieën hebben een betoverende werking en zijn erg meeslepend, maar ook pakkend. De tempo wordt snel omhoog gegooid, maar de epische sfeer blijft gewaarborgd. Dat geldt voor elk daaropvolgend nummer, waarbij invloeden vanuit de thrash, black en traditionele heavy metal hoek samenkomen. Epische black en heavy metal hebben hier echter de bovenhand en ik moet zeggen dat de band er prima in is geslaagd om deze genres samen te laten smelten. Iets wat Quorthon ook altijd erg goed kon, en inderdaad, de geest van latere Bathory is hier zeker present. Alhoewel de muziek niet origineel is valt deze – in tegenstelling tot de band’s eerdere releases – niet direct ergens mee te vergelijken, en dat is uiterst positief bedoeld. Naast de sterke riffs en aanstekelijke melodieën speelt vooral sfeer hier een belangrijke rol. En de sfeer doet mij over het algemeen denken aan dat van de eerste platen van Desaster. U kent het wel; die duistere, melancholische, maar tegelijkertijd haatvolle, heldhaftige en strijdlustige sfeer die dwars door je ziel snijdt.

Ik kan mij goed voorstellen dat deze aanpak bij de puristen en fans van het eerste uur in de verkeerde keelgat schiet, want van die typische thrash/black van de eerste twee platen is er weinig over. Eerlijk gezegd was ik bij de eerste luisterbeurten ook niet echt blij met deze muzikale veranderingen. Bij het eerste luisterbeurt vreesde ik zelfs dat men dezelfde kant op zou gaan als land-/ en ex-genregenoten Ketzer. Gelukkig is dat dus niet het geval, maar het heeft mij wel enkele luisterbeurten gekost om de plaat op diens ware waarde te schatten. Met elke draaibeurt komt de details verder naar voren en wordt de bovengenoemde betoverende werking sterker. Mijn advies is dan ook om de plaat de tijd en de kans te geven om zich te openbaren, want als hij je eenmaal te pakken heeft, dan ben je waarschijnlijk een verslaving rijker. Alhoewel ik het nog altijd zweer bij het allesverwoestende debuut, is ‘…and Silent Grief Shadows The Passing Moon’ het bewijs dat progressie en verandering niet altijd negatief hoeft uit te pakken.

<< vorige volgende >>