Listen live to Radio Arrow Classic Rock
Cowboys From Hell - Running Man

Cowboys From Hell - Running Man

Label : Double Moon Records | Archiveer onder fusion / jazz

Release type: Full-length CD

Bart M. : Toen ik een album van Cowboys From Hell op de mat kreeg was mijn nieuwsgierigheid gewekt. Uiteraard was het eerste waar ik aan dacht dat dit een band was die op één of andere manier een eerbetoon aan Pantera bracht (niet het geval), maar toen ik las dat er een saxofoon mee gemoeid was fronsten mijn wenkbrauwen zich over de combinatie van die twee. Maar goed, niks is onmogelijk.

Mijn eerste indruk was niet al te best. Het klonk alsof een juffrouw haar kleuterklas een paar willekeurige instrumenten had gegeven en wat er toen gebeurde had opgenomen. Bijzonder experimenteel, zo'n band die vooral goed gevonden wordt door de crème de la crème van de muziek-critici, en dan niet omdat ze het goed vinden maar omdat het zo ver over de grenzen van het acceptabele gaat dat de andere critici zullen zeggen: "Je begrijpt het gewoon niet", als je aangeeft dat je er niks aan vindt. Chaos, hectiek, en zenuwen die aangeboord worden op de manier die alleen jazz bij mij teweeg brengt. Dat was de eerste indruk.

Er moest meer zijn dan dat, het kan niet zo zijn dat drie mannen hun ziel en zaligheid in een album leggen en dat er dan niks uit te halen is. Dus toch maar nog een paar keer opgezet en jawel, uit de zeeën van geluidschaos begint dan toch een mate van orde naar de oppervlakte te kruipen. Ik kan het misschien het best vergelijken met Atari 8-bit muziek, maar dan iets minder vloeiend, dus met meer breaks en ongemakkelijke wendingen, voorzien van drums, bas en saxofoon. Niet de sensuele, verleidelijke vrouw die de sax vaak speelt in nummers, maar eerder een duistere, ietwat krankzinnige wandelaar die regelmatig paden inslaat die eerder onbetreden waren. Hier en daar komen sinistere loopjes en indrukwekkende passages naar voren, maar die hebben niet de overhand. Hoogtepunt voor mij is een donkere, herkenbare, instrumentale versie van 'Wicked Game' (Chris Isaak), mijns inziens één van de beste nummers ooit geschreven. Het begint rustig en opbouwend op een tergend langzaam tempo maar slaat net voorbij halverwege totaal om in een zware, losgeslagen versie van het origineel. Door deze opbouw is dit nummer representatief voor de rest van het album, want wat je vooral terugkomt in de meeste nummers is een (bewust) chaotische opbouw die uitmondt in een retestrakke en met vlagen erg boeiende climax.

Dus ja, een album voor de liefhebber van jazz, fusion, experimenteel en wellicht ook de prog rockers onder ons. Een cijfermatige waardering mogen zij er zelf aan hangen.


  Geen score

Deel deze review met je vrienden

Meer informatie

<< vorige volgende >>