Listen live to Radio Arrow Classic Rock
Vanha - Melancholia

Vanha - Melancholia

Label : Black Lion Productions | Archiveer onder doom metal

Release type: Full-length CD

Vera : In 2016 werd Vanha (Fins voor ‘oud’) opgericht door de Zweedse multi-instrumentalist Jan Johansson, ook actief in Frostvang. Als tweede lid werd drummer Jesse Oinas aangetrokken en dit duo bracht al spoedig het debuutalbum ‘Within The Mist Of Sorrow’ uit, hetgeen we een schoolvoorbeeld van puike melodieuze doom/death metal kunnen noemen. De reden voor het ontstaan van Vanha was dan ook de uiterst melancholieke, donkere periode van My Dying Bride, Anathema en Katatonia.

In 2017 verliet Jesse Vanha en dus heeft Jan op dit tweede album ‘Melancholia’ alles zelf gedaan. We kunnen baden in de triestheid van het leven, waarbij de songs spreken van een eeuwige rust, zonder zorgen. Je wordt er alvast niet vrolijker van in deze donkere winterdagen, maar als vanouds is deze gevoelige muziek als een pleister op de wonde bij het doormaken van smart. Zonder echt buiten de lijntjes te kleuren is dit een verdienstelijke toevoeging aan de collectie van doom/death metal fans van bands als Swallow The Sun, Insomnium of My Silent Wake. Er is voldoende afwisseling en het wordt nergens te extreem. Zo begint ‘The Road’ met trage gitaren en gebroken gesproken mijmeringen, tot gitaren invallen en trage doom riffs weerklinken. Later is er ook death grunt en de meanderende gitaarsolo’s zijn uiterst sensitief en melancholiek. In elke song trouwens. ‘Storm Of Grief’ is een beetje meer uptempo à la Insomnium, terwijl in ‘Starless Sleep’ de slepende riffs en lage grunt voorafgegaan worden door een mooi introvert begin met tokkelende gitaren en viool. De lange songs worden op de achtergrond voorzien van spaarzame orkestratie. ‘Your Heart In My Hands’ is onze favoriet. Het nummer steunt gedeeltelijk op klassieke piano (intriest), heeft passages met cleane zang naast de growls, mooie gitaarsolo’s, een reprise op piano en om te eindigen dramatische orkestratie en vooral vurig gitaarwerk. In ‘Fade Away’ zijn de gitaren erg vervormd en belichaamt een gesproken fragment de hopeloosheid. Zwevende synthesizers vormen de achtergrond in ‘The Sorrowful’ dat ook weer puike doom/death metal is. Niet opzienbarend, maar wel goed!

<< vorige volgende >>