Listen live to Radio Arrow Classic Rock
Sulphur Aeon - The Scythe Of Cosmic Chaos

Sulphur Aeon - The Scythe Of Cosmic Chaos

Label : Van Records | Archiveer onder death metal / grindcore

Release type: Full-length CD

Ramon : We zijn inmiddels aanbeland bij de derde volwaardige plaat van het Duitse mystieke death metal combo Sulphur Aeon. En ze verblijden ons met de even welluidende als verwarrende titel ‘The Scythe of Cosmic Chaos’. Het werd ook wel weer eens tijd, het was ‘Gateway To The Antisphere’ uit 2015 sinds we voor het laatst iets van de band hoorde. En dat is helemaal nergens voor nodig, bands als deze mogen best wat vaker iets uitbrengen van mij.

Ik hanteer als regel dat ik altijd op drie verschillende momenten een nieuw album luister, om zo een objectief beeld te krijgen. Soms stel ik mijn mening bij naar boven, soms naar beneden, maar meestal blijkt de eerste indruk toch redelijk representatief. Tijdens de eerste luistersessie van dit album zit ik echter in een café en half Haarlem loopt er doorheen te tetteren. Edoch, ik raak er toch redelijk door in gegrepen en het duurt niet lang voor ik de omgeving om me heen niet meer opmerk en uit een roes ontwaak als de serveerster me vraagt of ik nog iets wil. Tot zover een kijkje achter de schermen van een recensent. Je wilt nu vast wel eens iets weten over de muziek.

De band maakt mystieke death metal, waar veel dreiging van uitgaat. Ze hebben vaak sterke melodielijnen en als geheel weten ze een aangenaam muzikaal landschap te creëren. Een landschap waar overigens alleen de wat meer geoefende luisteraar zich in thuis zal voelen. De zanglijnen voelen eerlijk gezegd wel redelijk voorspelbaar en obligaat aan, vooral als hij grunt, maar zijn cleane zang klinkt bijkans nog net iets geforceerder. Zijn uithalen zijn overigens wel vrij krachtig.

De band weet een ontzettend goede sfeer neer te zetten, op en top metal, met hier en daar wat flinke uithalen, die de nummers erg goed doen. Echter vind ik de band interessanter als de krachtpatserij wat ingedamd wordt, maar die combinatie van beiden versterkt elkaar, besef ik. Titels als ‘The Oneironaut - Haunting Visions within the starlit Chambers of Seven Gates’, ‘The Summoning of Nyarlathotep’ en ‘Yuggothian Spell’ verraden de diepgang die de muziek herbergt en de moeite die ze in de songwriting steken, alsook de mystiek die de band drijft. Ik nodig je vooral uit om je oordeel zelf te vellen, maar je zult alles wat ik erover gezegd heb in hoofdlijnen denk ik wel kunnen plaatsen, of er op zijn minst begrip voor hebben.

<< vorige volgende >>