Listen live to Radio Arrow Classic Rock
Last Union - Twelve

Last Union - Twelve

Label : Roar | Archiveer onder prog / sympho metal

Release type: Full-length CD

Leon : Wat kan er fout gaan als je bandleden als Mike LePond (Symphony X) en Uli Kusch (Helloween, Masterplan) hebt, en James LaBrie (Dream Theater) op drie liedjes als gastzanger meedoet? Maar, zoals ik al vaker heb gezegd, bekende bandleden betekent niet dat het automatisch ook goede muziek wordt. De band werd ergens in 2007 opgericht door zangeres Elisa Scarpeccio en gitarist Cristiano Tiberi onder de naam Blazing Ice, wat later zou veranderen in Last Union. Keyboard speler Claudio Feliziani stond ook aan de basis van de band maar er is niets te vinden over wat er met deze man is gebeurt, wel duidelijk is dat hij in ieder geval geen onderdeel meer is van het collectief. Scarpeccio en Tiberi namen een aantal dappere stappen en vroegen aan Kusch en LePond of zij vaste bandleden wilden worden, waarin zij, tot mijn grote verbazing, in hebben toegestemd. Ook werd James LaBrie gevraagd om als gastzanger mee te doen, die ook toestemde. Om het nog mooier te maken werd ook super producer Jens Bogren ingehuurd om het album te mixen en masteren, en speelt Axel Mackenrott (Masterplan) nog een keyboard solo in. Het debuutalbum van de band, ‘Twelve’, is dus in ieder geval een interessant product te noemen.

Wie dacht dat de (gast)muzikanten een indicatie waren voor een technische progressieve metal band heeft het goed mis, de muziek kan het beste omschreven worden als symfonische metal met een klein vleugje prog. ‘Twelve’ is zeker geen slecht product, de muziek is erg toegankelijk, het geluid klinkt uitstekend, muzikaal is alles dik in order (zoals je wel mag verwachten), en ook zangeres Scarpeccio kan aardig zingen. Toch ben ik zeker niet onder de indruk van het album, dit heeft te maken met een aantal zaken. Laten we beginnen met de zang van Scarpeccio, het is bijna niet te verstaan wat ze zingt door het gebrek aan articulatie en haar Italiaanse accent. Luister bijvoorbeeld eens naar het begin van ‘Purple Angels’. De stem van James LaBrie klinkt een stuk beter, past ook beter bij de muziek, alleen vind ik het jammer dat hij op de typische Dream Theater stijl zingt (hoog en schreeuwerig), terwijl hij juist in het lagere register een fantastische stem heeft. Ook is het raar dat de ‘radio edit’ van ‘Taken’ voorrang krijgt ten opzichte van de originele versie, meestal is andersom het geval. Als laatste vind ik ook de composities weinig vernieuwend, ze zijn zeker niet slecht maar ik heb het gevoel alsof ik de liedjes al eerder heb gehoord. Het voelt alsof de groep geen risico’s heeft genomen.

Als je niet vernieuwend bent dan moet je zorgen dat je écht goed bent en dat is helaas bij Last Union gewoon niet het geval. Begrijp me niet verkeerd, de instrumentbeheersing is uitstekend en de composities zijn zeker niet slecht, maar het is niet onderscheidend van al die andere bands in dit genre die ongeveer het zelfde doen. Het verbaasd mij dan ook in hoge mate dat muzikanten zoals LePond en Kusch als vaste bandleden zijn aangeschoven. Hoe dan ook, ‘Twelve’ een mooi album voor iedereen die het helemaal niet belangrijk vind of een band nou origineel is of niet, en gewoon wilt genieten van gave muziek. Voor mij is het allemaal net iets te generiek om er echt enthousiast over te worden, maar ik ben dan ook wel een prog-snob dus oordeel vooral zelf.

<< vorige volgende >>