Listen live to Radio Arrow Classic Rock
Various Artists - The Wall (Redux)

Various Artists - The Wall (Redux)

Label : Magnetic Eye Records | Archiveer onder stoner

Release type: Full-length CD

Bart M. : Er zijn een hoop remakes en tributes waarvan ik me afvraag of ze het daglicht ooit zouden hebben moeten aanschouwen. Sommigen zijn niet geïnspireerd, anderen juist lusteloos en er staan altijd een aantal nummers op die sowieso niet op niveau zijn. Het is ook absoluut moeilijk om een bestaand album te hermaken, met elk nummer een verschillende artiest, en het geheel enigszins op smaak te maken. Magnetic Eye Records deed eerder met 'Electric Ladyland' (Jimi Hendrix Experience) al een succesvolle poging, maar nu zijn ze de ultieme uitdaging aangegaan: 'The Wall' van Pink Floyd. Deze gigant inspireert al generaties aan goede artiesten en bij een officiële uitgave als dit doe je niet gewoon eventjes een Floyd nummer uit je mouw schudden. Voordeel van dit label is dat ze beschikken over een aantal hele degelijke, zo niet hele goede artiesten. Waarvan de meesten een gezond respect hebben voor bovengenoemde band.

Het resultaat is 'The Wall (Redux)'. En man, wat is dit ongelofelijk gaaf. Ik zeg dit als iemand die heel skeptisch is als het over covers gaat. Het geweldige verhaal dat Pink Floyd ons vertelde middels 'The Wall' gaat over wat voor invulling je er ook aan geeft, maar ook over verlating en afzondering en een heleboel zaken die je mee kunt maken en die het leven niet alleen minder rooskleurig maar ronduit donker en grijs maken. Om diverse stoner en doom bands de nummers naar eigen inzicht opnieuw te laten spelen is dan een juiste keuze. Die invloeden voegen een extra en zeer gepaste laag toe aan wat Pink Floyd creëerde en weten juist die duisternis goed te vangen. De muzikale reis is hierdoor nog emotioneler en nog persoonlijker.

Sommige van de bands geven een geheel eigen invulling aan de nummers, zoals The Melvins, Mark Lanegan, Year Of The Cobra en Spaceslug, die hun eigen stijl combineren met die van Pantera ('Good Friends And A Bottle Of Pills') en Floyd, en andere bands maken een versie van het origineel die herkenbaar is maar ondergedompeld in hun eigen, kenmerkende sausje. Weer anderen komen nog verrassender uit de hoek - zo weet Open Hand een soort van compacte, fijne pop-sfeer neer te zetten met 'The Show Must Go On' en maakt Pallbearer een Maiden-achtige, glamrock versie van 'Run Like Hell', die uiteindelijk culmineert in de scheefste doom-track die ik ken. De muziek is over het hele album bijzonder sterk en origineel en de nummers gaan hand in hand. Je weet dat het verschillende bands zijn die de nummers spelen, je hoort dit ook, maar op één of andere manier sluit alles perfect op elkaar aan.

'The Wall' is nog steeds een heel krachtig album en deze versie is daar de ultieme bevestiging van. Voor fans van Floyd, stoner en doom metal, maar ook gewoon voor ieder ander is dit album interessant en van belang. Elk nummer voelt of als een bad trip of als een hemelse opleving: een voor altijd in je geest gegrifte levensles. Er is absoluut geen favoriet aan te kaarten want alle deelnemers leveren hier een topprestatie. Ik was heel bang voor een teleurstelling, want ja, 'The Wall', maar wat ik kreeg was voldoening.

<< vorige volgende >>