Annihilator - All For You

Annihilator - All For You

Label : AFM Records | Archiveer onder speed / thrash metal

Release type: Full-length CD

Horst : En met 'All For You' zijn we beland bij de tiende Jeff Waters studioplaat. Nu staat er wel als bandnaam op de hoes Annihilator, maar laten we eerlijk zijn, een echte band is het nooit geweest. Jeff huurt gewoon iedere keer een paar bekwame krachten in (of doet alles gewoon zelf, zoals op 'Remains' uit 1996). Ook deze keer zijn er verschillen ten opzichte van de voorganger. Zanger Joe Comeau en drummer Randy Black zijn niet langer van de partij, hun plaatsen zijn overgenomen door respectievelijk Dave Padden en Mike Mangini.

Annihilator liefhebbers weten uiteraard dat dit voor het totaalgeluid in feite geen zak uitmaakt, aangezien Jeff verantwoordelijk blijft voor de muzikale invulling van het geheel, en wat dat betreft worden we dan ook niet teleurgesteld. 'All For You' is namelijk een gemiddelde edoch degelijke Annihilator schijf geworden. Neen, geen topper binnen Jeff's oeuvre, hetgeen komt omdat meneer meende een paar slappe nummers te moeten schrijven. Opener 'All For You' is al niet veel soeps, maar van de zeikballad 'The One' krijg ik spontaan jeuk. Dit soort slappe hap is misschien leuk voor op een doorsnee AOR schijfje, maar hoort absoluut niet thuis op een thrash album. Ook het akoestische niemendalletje 'Holding On' had hij beter kunnen bewaren voor thuis bij de open haard in de gezelschap van een lekker wijf.

Gelukkig maakt hij dit dan weer een beetje goed door lekkere up-tempo nummers als 'Bled' (waar zanger Dave behoorlijk wat wegheeft van James Hetfield), 'Dr. Psycho' en 'Both Of Me'. Een andere Metallica connectie duikt op 'Nightmare Factory', waar ik onwillekeurig moet denken aan een nummer als 'Harvester Of Sorrow'. Het zware instrumentale afsluitertje 'Sound Of Horror' blinkt ook niet echt uit qua originaliteit. Leg Flotsam & Jetsam's 'The Jones' (de instrumentale afsluiter van 'No Place For Disgrace') er maar eens naast, dan snap je meteen wat ik bedoel. Hoogtepunten echter zijn als vanouds de snelheidsduiveltjes, waar er dit keer helaas maar twee van op de CD staan. Maar zolang Jeff nog nummers als 'Demon Dance' en 'Rage Absolute' uit zijn mouw schudt mag hij nog tot in lengte van dagen plaatjes blijven uitbrengen.

<< vorige volgende >>