Listen live to Radio Arrow Classic Rock
In The Woods... - Cease The Day

In The Woods... - Cease The Day

Label : Debemur Morti | Archiveer onder different metal

Release type: Full-length CD

Vera : Op het eerste zicht mag ‘Cease The Day’ dan een bijzonder luchtige titel lijken voor het innovatieve, maar veelal duister geluimde In The Woods… maar schijn bedriegt. Nog maar net was men in 2016 aan een tweede jeugd begonnen – met het uitstekende comebackalbum ’Pure’ als bewijs en meerdere concerten op grote festivals – of de wolken pakten zich alweer samen boven de Noorse legendarische band. In die mate zelfs dat het voortbestaan van de band in gevaar kwam. De gebroeders Botteri – van oudsher hoofdcomponisten van de geliefde ITW sound – verlieten hun creatie. Wat nu?

Alleen drummer Anders Kobro was nu origineel lid, bijgestaan door James Fogarty die sinds ‘Pure’ de zangpartijen overnam van Jan Transit. Maar hij is een begenadigd multi-instrumentalist en als fan van het eerste uur kunnen we het typische In The Woods geluid wel aan hem toevertrouwen. Het duo kreeg hulp van Bernt Sørensen en Kåre Sletteberg bij het gitaarwerk. Gelukkig is er dus een opvolger voor ‘Pure’ gekomen en wat zeg ik: zonder al te veel te tornen aan het vertrouwde bandgeluid, maar zeker geen kopie van vroeger werk zijnde, is ‘Cease The Day’ alweer een knaller van jewelste geworden die veel fans gelukkig zal maken (niet allen, want er zitten ook puristen tussen, heb ik gemerkt, maar dat is eerder nostalgie). Natuurlijk wordt het nooit meer zoals vroeger, maar dat is toch met alles zo. Trouwens dat is één van de dingen waarover in de teksten gemijmerd wordt, want het album beschrijft de moeilijke levenswandel van de groep in de afgelopen twee jaar. Veel (zelf)reflectie en weemoed, maar ook – en dat is belangrijk – een ferme terugkeer naar black metal screams. Hoera!

“Empty Streets’ is een song van negen minuten waar ik meteen verslaafd aan werd. Ondanks de aanzienlijke lengte van de composities, zijn ze toegankelijk en vloeiend opgebouwd, met terugkerende thema’s die de herkenbaarheid bevorderen. James Fogarty toont zich hier eerst de Engelse, beetje folky achtige, zanger met mooie contemplatie. Prachtige tekst! Zwevende keyboards (orgel) en meeuwen begeleiden de cleane zang die soms omfloerst wordt. De song zet aan tot opgeruimd zijn, maar kent ineens een acceleratie die teruggrijpt naar de begindagen van de band, met verschroeiende schreeuwzang. Dat is een verrassing welke het album meer dynamiek geeft, want – zo zal blijken – er wordt in elke song afgewisseld tussen James’ serene cleane zang en die ferme screams. Beginnen met een hoogtepunt noemt men dit. Het typische gitaargeluid van In The Woods… (tokkel met vervorming, dan die heldere riffs) is te horen in ‘Substance Vortex’, dan volgt er een uitval met screams, maar weldra ook zwevende synths, knappe gitaarsolo’s en een lang boeiend instrumentaal stuk.

De band heeft nog steeds een progressieve inslag, met wendingen en composities met verschillende sferen, maar het voelt heel anders aan dan bij bands die echt bij de progscène horen. Neen, dit is eerder verheven, met een vleugje escapisme en episch genoegen. Neem de akoestische gitaren en afwachtende riffs aan het begin van ‘Respect My Solitude’, om dan vanuit het beschouwende begin later over te gaan in woestenij (maar eerder in de stijl van Ihsahn dan van echt brutale bands). Opeth en Pink Floyd lijken verenigd in het serene begin van ‘Cloud Seeder’. Net als op ‘Pure’ is er een verwijzing naar het verleden, meer bepaald naar het eerste nummer van debuutalbum ‘Heart Of The Ages’ (waarmee ook ik meteen fan werd) in ‘Still Yearning’. Het is een prachtig nummer met sensitieve solo’s, knappe overgangen en snelle, intense passages. Weemoed en woeste furie verenigd in een song alweer op een manier zoals alleen In The Woods… dat doet. In ‘Transcending Yesterdays’ wordt het episch gevoel nog versterkt doordat men er een juichend publiek bijgevoegd heeft, alsof dit live opgenomen is. Hier komt men tot de slotsom dat men klaar is om terug (erin) te vliegen. En dan is ‘Cease The Day’ het korte besluit, met de begintekst terug pakkend gezongen, ditmaal met piano, zodat de cirkel dan rond is.

Nog steeds is In The Woods een klasse apart. Hun black metal wortels worden gesublimeerd door de (zweverige, zelfs kosmische) muzikale geschiedenis uit de jaren zeventig en dat doen ze voortreffelijk! Het is onmogelijk om er een welbepaald genre op te plakken, dit is gewoon In The Woods…

<< vorige volgende >>