Listen live to Radio Arrow Classic Rock
Sinbreed - IV

Sinbreed - IV

Label : Massacre | Archiveer onder heavy / power metal

Release type: Full-length CD

Nima : Sinbreed – de band met in eerste instantie (ex-)leden van o.a. Neoshine, Seventh Avenue en Blind Guardian in de gelederen – is ondertussen een bekende naam in de (Europese) power metal. Tussen 2010-2016 heeft men een drietal sterke albums afgeleverd vol krachtige, typisch Duitse, power/speed metal in het straatje Gamma Ray, Edguy, Iron Savior, Blind Guardian, die ik erg kon waarderen.

Muzikaal gezien is er niet veel veranderd en de band gaat – gelukkig – op dezelfde voet verder. De typisch Duitse power/speed metal ligt nog altijd erg lekker in het gehoor en voldoet aan de kwaliteitseisen die we van de heren gewend zijn. De heren hebben het wederom voor elkaar gekregen om de songs vol te pakken met krachtige riffs en aanstekelijke melodieën en dito zanglijnen. Toch klinkt de plaat ook anders en dat heeft vooral te maken met de vocalen. Zanger Herbie Langhans (o.a. Avantasia, ex-Seventh Avenue), wiens stem mijn inziens heel erg bepalend was voor het Sindbreed-geluid, verliet de band eerder dit jaar. Zijn positie is ingevuld door de jonge Nederlandse talent Nick Holleman. Dat Holleman een uitstekende vocalist is wisten we al door zijn betrokkenheid met Trance, Vicious Rumors en zijn eigen Powerized, en ook bij Sinbreed overtuigt de man van zijn kunnen en kwaliteiten. Zijn hoge, typische power metal stem past ook goed bij Sinbreed. Alleen is hij een heel ander zanger dan Langhans. Met Langhans op de vocalen had de muziek iets duisters en (mijn inziens) iets mysterieus over zich. Bovendien zorgde zijn stem voor de onderscheidende factor en de herkenbaarheid. Door Holleman’s stem klinkt het geheel niet alleen melodieuzer, maar daar hij een meer “standaard” power metalstem heeft in vergelijking met zijn voorganger, is die onderscheidende factor en de herkenbaarheid min of meer weg.

Begrijp me echter niet verkeerd, want zoals gezegd herberg ‘IV’ tien sterke songs die op instrumentaal en vocaal gebied niks te wensen laten. Het is alleen dat de band een behoorlijk stuk eigen identiteit heeft verloren en dat je even moet wennen aan het nieuw (stem)geluid. Wat men gelukkig niet heeft verloren is de gedenkwaardigheid. De songs blijven na een enkele luisterbeurt al behoorlijk hangen en worden met elk draaibeurt herkenbaarder. Nou ben ik iets minder te spreken over het (voor mijn smaak te) blije ‘Final Call’ en moet ik even wennen aan de moderne invloeden in ‘At Least I Am’ (overigens wel een sterke song), maar dat mag de pret niet drukken. Tot slot is de plaat ook geluidstechnisch (wederom Markus Teske) dik in orde en al met al hebben we met ‘IV’ een prima power metal plaat in handen, die fans van eerdergenoemde bands en co. zeker zal aanspreken.

<< vorige volgende >>