Listen live to Radio Arrow Classic Rock
Anima Mundi - Insomnia

Anima Mundi - Insomnia

Label : Progressive Promotion Records | Archiveer onder prog / sympho metal

Release type: Full-length CD

Wim S. : Ik ken Anima Mundi al een hele tijd. De band uit Cuba draait inmiddels ook al heel wat jaartjes mee. De band was op haar hoogtepunt in 2010, naar aanleiding van de release van het doorbraakalbum ‘The Way’. Met name ook in Nederland had de band in die tijd een behoorlijke grote en fanatieke fanschare. Rond die tijd had Anima Mundi ook haar sterkste line up met onder andere zanger Carlos Sosa en drummer Jose Manuel Govin. De muziek van Anima Mundi bleek aan te sluiten bij de behoefte van een grote groep progressieve rockfans: progrock met duidelijke invloeden uit de jaren zeventig maar zeker ook met meer moderne elementen. Voeg daar nog een vleugje Zuid-Amerikaanse invloed aan toe en je begrijpt dat Anima Mundi vrij unieke muziek produceerde. Maar in de jaren na ‘The Way’ ging het ook al vrij snel mis. Er waren veel line up wisselingen en de kwaliteit van het songmateriaal holde achteruit. In 2012 nam de band nog een live album op in mijn hometown Helmond (‘Live In Europe’) en dat was het laatste jaar dat de band nog redelijk wat publiek op de been wist te krijgen. Na het album ‘The Lamplighter’ was het succes aan het afbrokkelen en na ‘I Me Myself’ was het echt voorbij. De laatste keer dat ik de band zag stonden er 30 betalende bezoekers in de zaal.

De band had dat deels aan zichzelf te wijten. De muziek werd met de jaren steeds minder spannend en het continu wisselen van zanger bleek ook geen schot in de roos. Geen van de zangers van de laatste jaren kwam ook maar in de buurt van de vocale prestaties van Carlos Sosa. Nu verschijnt dus weer een nieuw album, ‘Insomnia’. En ja, u raadt het al: er is weer een nieuwe zanger toegetreden tot de band, Aivis Prieto. En om maar meteen met de deur in huis te vallen: ook hij mag de veters van Sosa niet strikken. Sterker nog, dit is de minste zanger die de band ooit heeft gehad. Zijn stem mist alles om te overtuigen: warme, kracht en bereik. Dat hoor je meteen in de (veel te lange) opener ‘Citadel’, waarin veel Pink Floyd invloeden te horen zijn. De core van de band – gitarist Robert Diaz, bassist Yaroski Corredera en toetseniste Virginia Peraza – zijn er nog steeds en zij zorgen ervoor dat het album natuurlijk wel echt klinkt als Anima Mundi. Wat niet vreemd is want Diaz is altijd al de voornaamste songschrijver geweest. Zoals gezegd, de vocalen vallen me enorm tegen maar de muziek mag er bij vlagen toch wel zijn. Zo is ‘The Hunter’ een fijn miniatuurtje, zit ‘The Wheel Of Days’ geraffineerd in elkaar en is afsluiter ‘Her Song’ echt van buitenaarde schoonheid. De tekst van deze song is geschreven door een fan van de band, op haar sterfbed. Mooi gebaar van de band om die tekst te gebruiken als basis voor dit prachtige nummer met fantastisch gitaarwerk van Diaz. Zo hoor je dus nog steeds dat er kwaliteit in de band zit maar die komt er helaas te weinig uit. Toch ben ik benieuwd naar het vervolg; een nieuw album met een nieuwe zanger?

<< vorige volgende >>