Listen live to Radio Arrow Classic Rock
Space Coke - L’Appel Du Vide

Space Coke - L’Appel Du Vide

Label : Mystery School Records | Archiveer onder stoner

Release type: Full-length CD

Jan-Simon : Heel lang geleden leidden alle wegen naar Rome. In de metalwereld van vandaag de dag beginnen nog steeds alle wegen bij Black Sabbath. Dat is al bijna vijftig jaar zo, zeker als je nader inzoomt op stoner en doom.

Natuurlijk zijn er allerlei varianten mogelijk. Wegen splitsen of komen juist weer samen en er is altijd wel een plekje in dit denkbeeldig wegennet waar je een band kunt plaatsen. Neem nu de Amerikaanse band Space Coke. We vinden dit bovenmatig in geestverruimende middelen geïnteresseerde viertal op het kruispunt waar de wegen richting Electric Wizard en Butthole Surfers zich scheiden. De goed ingevoerde muziekliefhebber weet nu dat Space Coke zijn op door Tony Iommi’s gepatenteerde riffs gebouwde doommetal injecteert met wat ongestructureerde psychedelische gekte. Wat natuurlijk meehelpt is dat de stem van zanger Reno Gooch wel wat op die van Gibby Haines lijkt. Maar tegelijkertijd hebben de heren van Space Coke alles nog redelijk op een rijtje, vergeleken met de Surfers. De Riagg hoeft nog niet ingeschakeld te worden.

Na twee kort na elkaar verschenen EPs is ‘L’appel Du Vide’ het eerste volwaardige album van Space Coke. ‘L’appel Du Vide’, de Franse omschrijving voor het vreemde gevoel dat sommige mensen soms bekruipt als ze over een brug lopen of op een hoge plek staan (“ik zou nu gewoon naar beneden kunnen springen”), gaat verder waar de EPs eindigden, maar dan beter. Dus met fuzz en distortion doordrenkte gitaren, psychedelische effecten en veel vervorming. En niet te vergeten covers die meer zijn dan een vorm van gemakzucht in het kader van “beter goed gejat dan slecht bedacht”. De covers dienen ook als een vorm van jezelf een plek geven in het rockuniversum. Zo zegt het veel over je eigen smaak en inspiratie als je songs speelt van MC5, Pretty Things en Master Apprentices. Op het nieuwe album doet de band daar nog een schepje bovenop door zich te wagen aan ‘Venus in Furs’ van Velvet Underground en ‘Evil’ van Stevie Wonder.

Stevie Wonder is zonder meer een verrassende keuze en de combinatie jaren zeventig soul, fuzzgitaar en gastzangeres Deborah Adedokun werkt wonderlijk goed. Voor de eerste cover geldt dat je maar moet durven om een dergelijke klassieker tussen je eigen nummers te zetten. Het is bovendien een song die zo uniek is dat het moeilijk is om de gedachte aan het freeform gekras van John Cales elektrische altviool en de idioot gestemde “ostrich” gitaar van Lou Reed uit je hoofd te zetten als je naar de versie van Space Coke luistert. Het is het grote probleem van deze song: het origineel is zoveel beter. Mocht je nog nooit van Velvet Underground gehoord hebben dan is het best goed. Lekker zweverig gebracht, al wordt de tekst vol verwijzingen naar SM en bondage tamelijk vlak gezongen waardoor het eindresultaat vrij tam overkomt. Tam is wel het laatste dat je kunt zeggen over de rest van het album. Opgeleukt met vage quotes uit vintage horrorfilms uit de jaren vijftig en een thematiek die gaat van Hindoemythologie naar Aleister Crowley ramt Space Coke ons in een kleine vijfendertig minuten acht tracks door de strot die zoals gezegd eerst en vooral schatplichtig zijn aan Black Sabbath al zijn de langgerekte droneachtige akkoorden die hier en daar klinken moderner. Die drones en noise maken Space Coke meteen ook een stuk heavier dan Black Sabbath ooit is geweest. Op basis van dit korte werkstuk verdient Space Coke het om bevrijd te worden uit de diepste underground waarin het zich nu schuilhoudt.

<< vorige volgende >>