Listen live to Radio Arrow Classic Rock
Marche Funèbre - Death Wish Woman

Marche Funèbre - Death Wish Woman

Label : GrimmDistribution | Archiveer onder doom metal

Release type: Mini-CD

Vera : Tien jaar Marche Funèbre! Sinds 2008 heeft de eminente doom metal band uit Mechelen (B) heel wat bereikt. Ze hebben tien edities van het Darken The Moon festival georganiseerd, waarbij we konden genieten van bands als Primordial, Saturnus, Novembers Doom, Ahab, Mourning Beloveth en binnenkort zelfs Green Carnation als hoofdact. Dit voorjaar deden ze nog een tournee door de VS, als kroon op het werk van meer dan120 live concerten, gespreid over tien landen, in hun carrière. Maar bovenal brachten ze drie uitstekende albums uit: ’To Drown’ (2011), ’Roots Of Grief’ (2013) en ’Into The Arms Of Darkness’ (2017). We kunnen gerust stellen dat zij een eigen geluid ontwikkeld hebben, herkenbaar uit velen, waarbij de duistere treurnis van doom gekruid wordt met invloeden uit black metal om het vuur op te stoken.

Om dit tienjarige bestaan te vieren heeft Marche Funèbre een conceptuele EP ‘Death Wish Woman’ opgenomen met drie nieuwe songs, aangevuld met de Paradise Lost cover ‘As I Die’. De uitstekend bevallen samenwerking met Markus Stock (Schwadorf) als producer in de Klangschmiede E studio werd daarbij geprolongeerd. ‘Broken Wings’ is het eerste nummer dat ons meezuigt in het concept. De zang van Arne Vandenhoeck klinkt nog net iets intenser dan eerder, de band wisselt stevige passages af met zwevende, mooie gitaarlijnen, terwijl op het einde nog even cleane zang volgt die welhaast breekbaar klinkt, net zoals de titel suggereert. Het titelnummer ‘Death Wish Woman’ houdt grotendeels het tempo hoog, terwijl we aanvankelijk griezelig klinkende zwartgeblakerde zang horen, gaat dit later over in dramatische cleane zanglijnen, om na een strak basintermezzo te eindigen met ferme grunts. Klasse in het dertien minuten durende ‘A Departing Guest’ wat voor de fans het meest vertrouwde verloop inhoudt, met treurwilgen van gitaren, death grom versus cleane zang en zwevende intrieste leads die ontroeren. Na negen minuten gaat men nog even experimenteren, terwijl het einde erg naar Sólstafir lonkt met e-bow. De cover van ‘As I Die’ van Paradise Lost kent iedere fan van concerten en het is terecht dat deze nu vereeuwigd is op een release. Puike versie die niet al te veel afwijkt van het origineel. De eerste tien jaren Marche Funèbre zijn beklonken met een release die ons naar het tweede decennium doen verlangen!


  Geen score

Deel deze review met je vrienden

Meer informatie

<< vorige volgende >>