Listen live to Radio Arrow Classic Rock
The Tangent - Proxy

The Tangent - Proxy

Label : Inside Out | Archiveer onder prog / sympho metal

Release type: Full-length CD

Leon : Voor de fans van progressieve rock zal The Tangent een bekende naam zijn die geen introductie meer hoeft te hebben. De band rondom zanger/keyboardspeler Andy Tillison bestaat al zestien jaar en staan altijd weer garant voor kwalitatieve prog rock. Vorig jaar, en begin dit jaar, was de band op tour met Karmakanic en dus had de band de perfecte gelegenheid om nauw met elkaar te werken aan nieuw werk. Blijkbaar ging dat erg goed want waar ik vorig jaar nog een review schreef over het vorige album ‘The Slow Rust Of Forgotten Machinery’ mag ik nu alweer een review schrijven voor het nieuwe album ‘Proxy’ die vanaf deze maand in de schappen ligt!

Er zijn wat kleine wijzingen in de line-up van de band, wat niet zo uniek is bij The Tangent, zo is keyboard speler/zangeres Marie-Eve de Gaultier niet meer op het album te horen en heeft Tillison besloten de hulp in te roepen van drummer Steve Roberts (Godsticks). Roberts is een uitstekende drummer en lijkt mij een uitstekende beslissing, dat de Gaultier niet mee doet vind ik echter wel jammer, daar was ik bij ‘The Slow Rust Of Forgotten Machinery’ juist enthousiast over. Verder is natuurlijk bassist Jonas Reingold (The Flower Kings) weer aanwezig voor zijn melodieuze baspartijen, en is ook, de nog veel te onbekende, gitarist Luke Machin weer van de partij. Het album begint met het titelnummer ‘Proxy’, een klassiek The Tangent liedje met een lang instrumentaal intro, teksten die kritiek uiten op de gang van zaken van de politiek, en een speelduur van zestien minuten. Wie de band kent weet dat Tillison geen fantastische zanger is maar dat hij het goed maakt met karakter in zijn stem, dat is ook dit keer weer het geval. Na de opener volgt een instrumentaal nummer van een kleine negen minuten die goed laat zien dat de band ook zonder zang goede muziek maakt. Daarna wordt het echter interessant, ‘A Case Of Misplaced Optimism’ is namelijk een erg sterk jazz/soul liedje en ‘The Adulthood Lie’ kan ik het beste omschrijven als een progressief dance rock liedje van maar liefst zestien minuten. Hoewel het laatstgenoemde liedje niet het sterkste nummer van het album is, laat het wel goed zien hoe divers de band is. ‘Supper’s Off’ is dan weer een liedje dat mij doet denken aan Yes, hoewel ik niet helemaal weet waardoor dat komt, en weet mij erg te boeien. ‘Proxy’ sluit af op een typische prog rock manier, namelijk met het tien minuten durende ‘Excerpt From “Excerpt From “Exo-Oceans”’.

Een mooi divers album dus, typisch The Tangent maar toch anders. Ik kan alleen maar zeggen dat ik met plezier naar ‘Proxy’ heb geluisterd, de mix van stijlen kan mij goed in de ban van de muziek houden. Andy Tillison bewijst maar weer eens dat The Tangent bij de top van de progressieve rock acts hoort van vandaag hoort. Een aanrader voor de progressieve rock fanaat.

<< vorige volgende >>