Listen live to Radio Arrow Classic Rock
Lethal Injury - Melancholia

Lethal Injury - Melancholia

Label : Wormholedeath Records | Archiveer onder speed / thrash metal

Release type: Full-length CD

Nima : Ik kan mij herinneren de naam Lethal Injury ik in het verleden op affiches voorbij te hebben zien komen, maar de muziek van deze Belgische band had ik voorheen nog niet gehoord. De in 2015 opgerichte band heeft voorheen een demo uitgebracht en ondertussen het podium mogen delen met bands zoals Anthrax, Hirax, Nervosa en Legion Of The Damned. Eind september verscheen dan het debuut elpee, ‘Melancholia’.

Het hoofdingrediënt bij Lethal Injury is behoorlijk agressieve thrash metal die haar wortels duidelijk in de traditionele stijl en de tachtigerjaren heeft, echter met een moderne benadering. Gelukkig blijft het ouderwetse echter wel de bovenhand houden. In het algemeen is de muziek behoorlijk agressief en uptempo, maar er is ook genoeg ruimte voor melodie en afwisseling. Hier en daar komen we ook invloeden vanuit de death en black metal hoek tegen. Dat laatste heeft voor een groot deel ook te maken met de krijsende zang. Vocalist Rambo heeft namelijk een behoorlijk zwartgallige stem en klinkt als een kruising tussen Dani Filth (Cradle Of Filth), Zetro (Exodus) en Schmier (Destruction). Dat hij ook perfect bij een black metal band zou passen wordt vooral bewezen in de afsluiter ‘Veiled Woman Of The Black’, die muzikaal zelfs in de richting Dark Funeral, Setherial en soortgelijke black metal acts gaat!

Alles bij elkaar is ‘Melancholia’ een goed album en een sterk debuut. De songwriting klopt, er wordt strak gemusiceerd en ook de vocalen zijn, ondanks het feit dat ze wat monotoon zijn, sterk. Daarnaast heeft de plaat een prima productie waardoor de songs er lekker uitknallen. Wat tot slot ook niet onbelangrijk is, is dat het geheel de juiste “thrashitude” heeft. Mijn grootste punt van kritiek is dat het allemaal geen blijvende indruk maakt. Als de plaat zijn rondjes draait is er niks aan de hand, om het zo maar te zeggen, maar na afloop is het gedenkwaardigheidsniveau vrijwel nihil. Ook na meerdere luisterbeurten verandert dat helaas niet. En kom op, was het melodieuze instrumentale ‘Melancholia Part II’ nou echt noodzakelijk geweest? Door dit nummer valt de stemming als een baksteen in alvorens de plaat met de eerdergenoemde, sterke ‘Veiled Woman Of The Black’ wordt afgesloten. En nee, daardoor heeft het nummer niet juist meer impact (als dat de bedoeling was geweest). Een behoorlijk misplaatste en, mijn inziens, zwakke song en een slechte keuze. Jammer. Maar goed, voor de rest bevat de plaat genoeg om er van te genieten en al met al is dit – zoals gezegd – een goed album.

<< vorige volgende >>