Listen live to Radio Arrow Classic Rock
Endtime Odyssey - Endtime Odyssey

Endtime Odyssey - Endtime Odyssey

Label : Eigen beheer | Archiveer onder prog / sympho metal

Release type: Full-length CD

Jan-Simon : Weinig muziekgenres hebben zo’n slechte naam als progressieve rock (of metal). De ambitieuze mix van muziekstijlen, het meer willen dan de maximaal drie akkoorden van de standaard rock’n’roll en het muzikale machtsvertoon van veel bands – het is maar al te vaak weggezet als pretentieus geneuzel. Navelstaarderij van de hoogste orde en niet meer dan logisch dat iets als punk ontstond als reactie. Zoals zo vaak is dat allemaal veel te kort door de bocht. Veel bekende punkrockers bleken (al dan niet stiekem) fan van bands als Van der Graaf Generator, Rush en Magma. Maar toch is de kritiek niet helemaal uit de lucht gegrepen. Progressieve rock (metal) heeft de neiging te ontaarden in onnodig moeilijk doen in ingewikkelde maatsoorten en niet iedereen kan overweg met songs in 13/16 of 6/4 in plaats van de vertrouwde vierkwartsmaat. Alleen de toppers komen hiermee weg en de rest is – inderdaad – pretentieus geneuzel.

Waar de Belgische band Endtime Odyssey geplaatst moest worden was in eerste instantie nog wat lastig. Hun eerste, in eigen beheer uitgebrachte album ‘City In Decay’ begint vrij stevig. ‘Burned Up’ is nog het meest metal, met vette gitaarriffs en bijna blastbeatachtige drums, al zijn ook hier de verder in het album alomtegenwoordige eighties keyboards van Veronika Martinová te horen. En het meest kenmerkende element van de band: de ronduit matige zang van Lio Meessen. Sorry, het is vals, dun en de zanglijnen lijken af en toe in de mix bij het verkeerde nummer geplakt te zijn. De combinatie met de tamelijk willekeurig klinkende – en ook niet altijd zuivere – cheesy toetsen die alsof ze uit een purspuit zijn gekomen tot in elk denkbaar gaatje zitten maakt dat Endtime Odyssey vaak minder op gehoopte voorbeelden als Dream Theater of Symphony X lijkt, maar des te meer op een bizarre metalversie van Ultravox. Het eindresultaat is tenenkrommend maar er is hoop. In de spaarzame momenten dat de band is gereduceerd tot een powertrio klinkt het talent van drummer Steve Vanderperren en horen we een strakke band die tot veel meer in staat is dan we nu horen. Jammer genoeg wordt ‘City In Decay’ hiermee niet gered. Aan ideeën geen gebrek bij Endtime Odyssey. Het is alleen pijnlijk duidelijk dat er een grote kloof gaapt tussen idee en uitvoering. ‘City In Decay’ bevestigt alle progrock haters in hun vooroordelen.

<< vorige volgende >>