Listen live to Radio Arrow Classic Rock
Black Road - Black Road

Black Road - Black Road

Label : BloodRock Records | Archiveer onder stoner

Release type: Mini-CD

Bart M. : Sommige mensen gaan op zoek naar vernieuwing en vinden dat niet. Ik ben daar niet één van. Meestal zoek ik helemaal niks en vind ik van alles. Zo vond ik ook Black Road, gewoon door wat doelloos te klikken op vreemde namen die me wel interessant leken. En dit viertal uit Chicago had al snel mijn interesse, onder andere vanwege de ouderwetse maar nuchtere uitstraling die ze op de foto's hebben, de beschrijving die ze aan hun muziek geven - stoner, doom, heavy blues - en misschien ook wel het spontane uiterlijk van zangeres Suzi Uzi. Dat is echter allemaal nog geen garantie dat de muziek in orde is, maar omdat ik er een goed gevoel bij had ben ik naar de platenzaak gefietst en heb daar de EP van Black Road besteld. Toen ik de schijf de volgende dag vol verwachting mijn cd-speler in schoof en de muziek begon heb ik ruim een half uur niks anders gedaan dan zitten en luisteren. Want zo lekker is deze plaat. In zes nummers weet de band een uitvoerige diversiteit te etaleren die ongeveer binnen het stoner blues spectrum valt.

De EP begint met 'From Hell', misschien met een ietwat standaard basloopje, maar dat wordt al gauw bijgestaan door gitaar en drums en zo wordt langzaam maar heel zeker een unieke, stevige jaren zeventig sfeer opgebouwd, die heel hard wordt bevestigd zodra de krachtige, heldere stem van Suzi door de speakers schalt. De sfeer slaat om zodra je denkt dat het nummer ten einde is maar dan verder gaat met heerlijke doomy riffs waarvan je huid zo week wordt dat het dreigt los te raken van je lichaam. Maar vrees niet, het sinistere nummer 'Bloody Mary' is schrikwekkend genoeg om al dat vel weer keistrak te zetten met nog meer fijne riffs en de grimmige stemming die de band weet op te roepen. En zo worden we langs meerdere emoties geleid, van een mistig, door maan belicht Parijs in het tweeledige 'Morte' (eerst akoestisch, dan elektrisch, origineel en angstaanjagend, zoals je bijvoorbeeld van The Tiger Lillies verwacht), door de stevige, dreunende rocker 'Red' om uiteindelijk terecht te komen bij 'Black Rose', een nummer waarin het viertal lekker de tijd neemt om alles samen te vatten wat zo vet is aan deze band: een prachtige intro, strakke tempowisselingen, een rustig begin dat langzaam opbouwt naar iets donkers en krachtigs, de zuivere vocalen die naarmate de muziek zwaarder wordt meer en meer indrukwekkend worden en een briljant apotheose waarin die stem en gierende gitaren de hoofdrol spelen. Als dit je niet in vervoering brengt dan zou ik toch eens kijken of je nog een hartslag hebt.

<< vorige volgende >>