Listen live to Radio Arrow Classic Rock
Amoriello - Amoriello

Amoriello - Amoriello

Label : H42 Records | Archiveer onder hardrock / aor

Release type: Full-length CD

Wim S. : Wat zit de CD van Amariello in een aparte verpakking! Leuk gedaan. Op de voorkant lees ik direct dat op deze CD mensen meededen die spelen of speelden in bands als Black Sabbath, Yngwie Malmsteen, Dio, Michael Schenker Group en ga zo maar even door. Dat zijn bepaald geen verkeerde referenties. En wie heeft deze mensen bij elkaar gekregen? De Italiaanse snarenplukker Thomas Amariello dus. Voor me ligt het tweede album van de man, van wie gezegd wordt dat hij degene is die dit specifieke genre onder de aandacht zou moeten kunnen brengen onder de jongste generatie metalheads.

Waar dat laatste op gebaseerd is, is me onduidelijk. Want muzikaal tapt Amariello dus ‘gewoon’ uit het vaatje waar Yngwie Malmsteen al meer dan 30 jaar geleden mee begon: hardrock met invloeden uit de klassieke muziek. En om dat nog maar eens te onderstrepen horen we op de opener van dit album – ‘Holy Man, The Devil’s Hand’ – de stem van Mark Boals, de man die in 1986 het klassieke Yngwie album ‘Trilogy’ inzong. Bepaald niks nieuws onder de zon dus. Wat niet wegneemt dat het vet klinkt; als Malmsteen in zijn beste dagen. Het navolgende ‘Battle Song’ is een eerbetoon aan Ronnie James Dio en ook dat hoor je overduidelijk terug. Het nummer – ingezongen door Nick Marino – doet sterk denken aan het werk van Rainbow, zo lekker slepend. ‘Nightmusic’ is een lang instrumentaal nummer waarin Amariello laat horen dat hij van vele markten thuis is (met name op de akoestische gitaar doet hij bijzonder fraaie dingen) en waarin hij ook laat horen dat hij in staat is om sterke composities neer te pennen. In ‘Music Is The Monarch’ wordt hij vocaal bijgestaan door Mike Vescara (ook met Yngwie verleden!) maar wordt de hoofdrol vooral opgeëist door bassist Bjorn Englen (Dio’s Disciples) die onnavolgbare partijen speelt. Het mooiste nummer van het album is ‘Flood’, waarin één van mijn favoriete zangers – Goran Edman - schittert. Dat ook hij een Yngwie verleden heeft moge bekend zijn overigens. In ‘Flood’ wordt alles gedoseerd en dat vind ik wel zo prettig, zeker op een album waar de noten om je oren vliegen. In ‘Atmosphere’ - een kort instrumentaaltje – horen we ook weer prachtig akoestisch gitaarwerk van de Italiaan, terwijl afsluiter (ja, een vrij kort album met slechts zeven nummers) ‘Battle Song 2’ (goeie titel) een slap aftreksel is van het tweede nummer van dit album. Na enkele luisterbeurten concludeer ik dat Amoriello een prima album heeft afgeleverd, dat vooral in de smaak zal vallen van fans van Yngwie Malmsteen en Richie Blackmore (Rainbow en Deep Purple). Uitstekend songmateriaal, geweldige muzikanten: wat wil je nog meer. Een eigen sound misschien? Dat zou kunnen, maar daarvoor moet je niet bij deze man zijn.

<< vorige volgende >>