Listen live to Radio Arrow Classic Rock
Anthrax - State Of Euphoria 30th-Anniversary Deluxe Reissue

Anthrax - State Of Euphoria 30th-Anniversary Deluxe Reissue

Label : Universal Music Group | Archiveer onder speed / thrash metal

Release type: Re-release

Horst : Dertig jaar geleden, om precies te zijn op 19 september 1988, kwam het vierde album van Anthrax uit: ‘State Of Euphoria’. Een plaat waar ik destijds reikhalzend naar uitkeek. In die tijd was ondergetekende namelijk helemaal in de ban van thrash metal, waarbij het verder weinig uitmaakte of dit afkomstig was uit de Duitse school (U weet wel, Destruction, Kreator en dat soort volk) of zijn wortels had in het Noord-Amerikaanse vasteland. De grote vier waren toentertijd trouwens dezelfde als ze nu nog steeds worden opgevoerde, alleen noemden we het in de jaren tachtig niet ‘the big four’. Al werd er verdomd goed in de gaten gehouden wanneer Metalica, Megadeth, Slayer of Anthrax iets zou gaan uitbrengen of op tour ging. Iets wat toen trouwens bijna onlosmakelijk aan elkaar verbonden was, in tegenstelling tot heden ten dage waar bands bij gebrek aan inkomsten uit plaatverkoop eigenlijk continu op tournee zijn. Maar goed, we dwalen af…

Waarom keek ik ook alweer reikhalzend uit naar ‘State Of Euphoria’? Om de doodsimpele reden natuurlijk dat de drie platen die de band al had gemaakt stuk voor stuk pareltjes waren die niet mochten ontbreken in de collectie van iedere zichzelf respecterende metal fanaat. ‘Fistful Of Metal’, ‘Spreading The Disease’ maar bovenal ‘Among The Living’ hadden er voor gezorgd dat de band was aanbeland in de heavy metal eredivisie, dus kon het niet anders dan dat de band met haar nieuwe release deze positie zou consolideren of wellicht zelfs zou verbeteren. Nou, dat liep dus ietsje anders af dan we dachten.

Op zich was er niet eens zoveel mis met de plaat. Okay, niet alle tracks waren ijzersterk te noemen (zoals ‘Schism’ en ‘Misery Loves Company’), en het instrumentale ‘13’ was niks anders dan een stompzinnig vullertje zonder enige toegevoegde waarde whatsoever. Aan de andere kant staat tracks als ‘Make Me Laugh’, ‘Who Cares Wins’ en ‘Finale’ nog steeds als een huis. Ook het opnemen van de Trust classic ‘Anti-Social’ bleek een goede zet, want dit werd met afstand het populairste nummer van de plaat welke tot op de dag van vandaag nog steeds in hun live-set zit. Nee, het grote zwakke punt van ‘State Of Euphoria’ lag ‘m in het totaalgeluid. Het klonk gewoon tam in vergelijking met hun voorgaande werk. Alsof de uitbundige gretigheid en agressie van weleer ingekapseld was in een soort van dubieus verlangen door te breken naar een mainstream publiek. En in een tijd dat metal al aardig aan het verharden was klonk het allemaal gewoon wat braafjes, en dat was – voor mij althans – behoorlijk teleurstellend nadat de plaat zijn eerste rondje in de CD speler had gemaakt. Uiteindelijk, na nog heel wat draaibeurten (nieuwe CD’s kostten toentertijd al snel 40 gulden, dan wil je ‘m wel draaien) groeide de waardering wel, en nog steeds hoor ik dit liever dan het hele Antharx oeuvre met John Bush op zang, maar feit blijft dat ‘State Of Euphoria’ het gewoon niet haalt bij de reeds eerder gememoreerde voorgangers.

Binnen het Anthrax kamp zelf zijn de meningen ook verdeeld. Drummer Charlie Benante bijvoorbeeld zei er dit over: “’State Of Euphoria' is the album that we always felt we never got to finish properly. We wished we had had a little more time to spend on it. But having revisited it while putting together this package, I really got to enjoy it again, it took me back to that time when everything was a whirlwind. "Gitarist Scott Ian was echter heel wat minder vleiend over dit werkstukje in zijn biografie "I'm The Man: The Story Of That Guy From Anthrax" (2014): "This was ANTHRAX slumming on autopilot. The only songs we still play from that record are 'Be All, End All' and 'Antisocial', and that's not even our song. It's by the French band TRUST. 'Now It's Dark' was a cool song and I loved the lyrics about Frank Booth, the character Dennis Hopper played in David Lynch's brilliant movie 'Blue Velvet'. 'Finale' was good, too, and featured some of Charlie's fastest double-bass playing ever, but four songs don't make a great album. There was no consistency in the writing because the rest of the record was rushed. To me, 'State Of Euphoria' simply didn't hold up compared to the previous three ANTHRAX records."

Uiteindelijk ging ‘State Of Euphoria’ niet de geschiedenis in als in artistieke zin Anthrax’ beste plaat, maar commercieel gezien was het zeker geen ramp, want in Amerika alleen al wist met ruim 500.000 exemplaren te verkopen, goed voor een gouden plaat. En dat zijn natuurlijk aantallen waar menig band heden ten dage alleen maar kwijlend naar kan kijken. En daar kan nog wat bijkomen met de release van deze ‘30th-anniversary, 2CD deluxe edition’, ook verkrijgbaar op vinyl trouwens, in basic zwart maar ook in een kek geel en rood kleurtje. Op CD1 vinden we het gehele originele album (remastered), alle B-kantjes uit die tijd en een live versie van ‘Antisocial’. Echt interessant wordt het op CD 2, waarop fragmenten staan die destijds zijn opgenomen tijdens het opnemen van de plaat, waardoor je een levensecht inkijkje krijgt in de totstandkoming van de songs en uiteindelijke plaat. Het geheel wordt afgemaakt door een 20 pagina’s tellend booklet met allerlei beeldmateriaal uit die tijd en begeleidende liner-notes.

Dan blijft natuurlijk over de vraag voor wie deze uitgave interessant is. Fans kunnen het in ieder geval blind aanschaffen. Zij krijgen voor een – zeker in vergelijking met 1988 – gering bedrag een prima re-release in huis met een hoop leuke extra’s. Voor de vinyl fanaten is deze versie zeker de moeite waard, maar ik zou dan wel voor de gekleurde versie gaan in plaats van de zwarte, dat is gezien de limited oplage wellicht een betere investering. Ben je echter geen fan, en vindt je Anthrax niet meer dan wel een geinige band waarvan je de in’s en out’s niet noodzakelijkerwijs van hoeft te weten dan kan je deze uitgave net zo links laten liggen als je met het gros van hun oeuvre al deed. Ken je ze helemaal niet, check ze dan even op Spotify. Wie weet gaat er stiekem een wereld voor je open.


  Geen score

Deel deze review met je vrienden

Meer informatie

<< vorige volgende >>