Listen live to Radio Arrow Classic Rock
Shining - Animal

Shining - Animal

Label : Spinefarm | Archiveer onder hardrock / aor

Release type: Full-length CD

Job : Deze plaat gaat heel veel fans boos maken… Shining uit Noorwegen, de avant-garde band die rare jazzy invloeden in een stevige rock wisten te gooien zijn recentelijk gekomen met nieuwe plaat ‘Animal’. De band die bekend stond om de term ‘Deathjazz’ en de saxofoon in razende, technische rock laat het allemaal achter zich. Geen saxofoontjes meer, geen technisch gitaar en synth-werk meer en bijna geen snoeiharde screams meer van zanger, frontman, gitarist en main dude Jorgen Munkeby. Hij zingt vaker clean en hij staat centraler dan ooit. Oh jee toch...

Fans gaan hopen op een terugkeer naar het tijdperk van ‘Fisheye’ en ‘The Madness and the Damage Done’. ‘Animal’ kan geen dikkere middelvinger naar diezelfde fans zijn en om heel eerlijk te zijn; groot gelijk want deze plaat is fucking vet. Dit is een Shining dat een brutale stap durft te nemen en het doorgewinterde stijltje loslaat. Ik vroeg het op de vorige (‘Internation Deathjazz Society’ uit 2015) al; hoe lang blijft zo’n trucje leuk? Want hoe goed ‘One One One’ ook was; ‘IBS’ was meer een kopie dan een band die doet wat ze wil en dat was te horen. ‘Animal’ is vuriger, lekkerder en vooral gemeender.

Nummers als ‘Fight Song’, ‘Animal’, ‘End’ en ‘Everything Dies’ zijn rechttoe-rechtaan beukertjes. Lekker losgaan op strakke 4/4 beats en een Munkeby die, hoewel hij altijd wel in een spotlight stond, nog nooit met zoveel oomph zijn mannetje stond. De zangproductie toont vaak contrasten – mega overgeproduceerd het ene moment (soms tegen het jammere aan) tot juist rauw en gemeen (zoals we dat van ‘One One One’ gewend waren). ‘Smash It Up!’ voert het tempo lekker op. De nummers die het meest opvallen zijn ‘When The Lights Go Out’, waar de band bijna een county-achtige Chris Cornell vibe combineren met een arena rock refrein. Afsluiter ‘Hole In The Sky’, waar de harde rock plaats maakt voor een modern ‘Linkin Park’ achtige electronische feel. ‘When I’m Gone’, waar de Linkin Park invloeden vrij losjes met gothic-achtige invloeden worden gemixt. Persoonlijke favoriet ‘My Church’ is echter het hoogtepunt van de plaat – groovy, stampend, pakkend en vooral oh, zo simpel.

Dit is een andere Shining. Een Shining dat wegstapt van het oude, geliefde pad en een nieuwe weg in slaat. Een weg die geplaveid is door de Shinedowns, Nickelbacks en Foo Fighters, maar waar Munkeby en consorten al gemakkelijk een apart plaatsje tussen vrijgevochten hebben. Laat de plaat maar liggen als je een ‘Deathjazz II’ verwacht. Haal de plaat zonder enige twijfel als je weer even lekker ouderwets wil rocken en een band wilt horen die doet wat ze wil!

<< vorige volgende >>