Listen live to Radio Arrow Classic Rock
Steve Perry - Traces

Steve Perry - Traces

Label : Fantasy Records | Archiveer onder hardrock / aor

Release type: Full-length CD

Wim S. : Een jaar of 30 geleden (mijn hemel, de jaren beginnen echt te tellen) leek mijn muzikale wereld in te storten. Waarom? Omdat Steve Perry besloot om Journey te verlaten. Steve Perry? Ja, Steve Perry. In Nederland slechts bekend bij een handvol liefhebbers en kenners maar in Amerika een grootheid. Niet voor niets stond Perry in 1985 als enige echte rocker tussen mensen als Michael Jackson, Lionel Richie, Stevie Wonder en Bruce Springsteen om mee te zingen met het hypocriete ‘We Are The World’. Perry kon dingen met zijn stem die voor andere zangers onmogelijk bleven. En Journey was natuurlijk de ultieme natte droom voor een ieder die van AOR muziek hield en/of houdt. De band vulde stadions in een tijd dat dat nog niet echt gebruikelijk was. En het was vooral de combinatie Neal Schon (gitaar, ex-Santana) en Steve Perry die daarvoor verantwoordelijk was. Zij schreven klassieke AOR songs als ‘Open Arms’ en ‘Don’t Stop Believin’ om er maar eens twee te noemen.

Maar naast het feit dat ze tijdloze songs schreven was er ook veel onvrede, vooral bij Perry. En in februari 1987 hing hij zijn stembanden aan de wilgen. Bij Journey althans. Want hij bracht in 1994 nog een tweede solo album – ‘For The Love Of Strange Medicine’ – uit; een weergaloos melodieus rockalbum. En ook Journey zat natuurlijk niet stil. Na mensen als Steve Augeri en Jeff Scott Soto wordt de band inmiddels alweer jaren voorgegaan door Arnel Pineda, een jongen die geweldig kan zingen en zelfs akelig in de buurt komt van de meester zelf. Wanneer Steve Perry en/of Journey in het nieuws kwamen ging het heel vaak over een mogelijke reünie, over samen optreden, etc. Maar Steve Perry bleek dan altijd een koppige man: hij had geen enkele behoefte aan een reünie of aan een eenmalig optreden met zijn voormalige makkers. Perry deed dat zelfs niet toen de band in 2017 werd opgenomen in de Rock Hall Of Fame: hij sprak wel namens de band maar verdomde het om op het podium te gaan staan met de band. Muzikaal hoorden we helemaal niets meer van hem. Ja, hij dook af en toe op in een sportstadion wanneer ‘Don’t Stop Believin’ weer eens werd gespeeld maar daar bleef te bij. Tot nu dan.

Want ja, maanden geleden sijpelden de eerste berichten door dat Perry bezig was met een nieuw solo album. Na jaren van kluizenaarschap had hij besloten om weer muziek te gaan maken. Dat bleek een belofte die hij had gedaan aan Kellie Nash, een vrouw die hij in 2011 leerde kennen tijdens een bijeenkomst over kanker. Nash leed ook aan deze verschrikkelijke ziekte maar dat weerhield haar er niet van om de liefde van het leven van Steve Perry te worden. En vlak voordat zij in 2012 overleed liet ze hem beloven om niet als een kluizenaar verder te gaan en om weer muziek te gaan maken. De jaren die volgden benutte Perry om het verlies van zijn grote liefde te verwerken, vooral ook middels het schrijven van nieuwe songs. Daarbij werd hij bijgestaan door oude muziek vrienden als Randy Goodrum, Dan Wilson en David Campbell. Hij nam de tijd, schreef zijn gevoelens van zich af en zie daar, het album ‘Traces’ is nu uitgekomen via het mij onbekende Fantasy Records. En het album bereikte al in haar eerste week de Amerikaanse Billboard Top 10. En is dat terecht?
Ja, dat is terecht.

Want ook na een aantal luisterbeurten blijkt ‘Traces’ een subliem melodieus rock/pop album. En dat zeg ik niet alleen omdat ik nooit meer had gedacht nog een compleet album met de stem van de grote meester te horen. Nee, ik zeg dat omdat ‘Traces’ een onvoorstelbaar persoonlijk document is. Een document van een man die toevallig ook nog eens is gezegend met dé stem. En natuurlijk ben je dan benieuwd hoe stem van Perry klinkt anno 2018. Zit hij een octaaf lager? Heeft hij nog steeds die typisch hese Sam Cooke-feel in zijn stem? Heeft hij nog kracht wanneer daarom gevraagd wordt? Trust me, Steve Perry heeft het nog allemaal.

Het album opent met de eerste single die in augustus al verscheen, ‘No Erasin’. De eerste tekst die je Perry hoort zingen luidt ‘I know it’s been a long time comin’…..Dat is natuurlijk de spijker op de kop. Voor iemand die de song ‘Don’t Stop Believing’ schreef en ongeëvenaard kon vertolken, was Perry jaren geleden ‘gestopt met geloven’ maar nu is hij dus terug. Het nummer is typisch Steve Perry: melodieus, weergaloos gezongen, met herkenbaar refrein. Dat geldt evenzeer voor het volgende ‘We’re Still Here’, waarin de stem van Perry heerlijk hees en hoog klinkt. We wisten natuurlijk al dat het songmateriaal van Steve Perry solo veel minder met rock te maken heeft dan de songs van Journey en die lijn wordt ook op ‘Traces’ doorgetrokken. Met (heavy) rock heeft het album niets te maken: het is relaxte pop met zo nu en dan een fraaie gitaarsolo. Maar verder draait het primair om de stem van Perry die van elke song een goede song kan maken. Beste songs zijn verder ‘Most Of All’ (wat een zanglijnen en wat een mooi Sam Cooke-achtig refrein), ‘In The Rain’ (zang technisch gezien misschien wel het hoogtepunt), het meest persoonlijke liedje ‘I Need You’ en het afsluitende ‘We Fly’ waarin we nauwelijks instrumenten horen maar waarin Perry tot grote (vocale) hoogte stijgt. God, wat ben ik blij met dit album. Hij is er nog. En hoe. Steve Perry. The Voice.

<< vorige volgende >>