Enid - Gradwanderer

Enid - Gradwanderer

Label : Code 666 | Archiveer onder alternative / pop

Release type: Full-length CD

Vera : Dit is voer voor lieden die na elk nummer een andere cd opzetten. Bij Enid heb je immers alle stijlen op n cd. Ik herinner me Enid als een black metal groep die vanaf 2000 (cd 'Abschiedsreigen') ging experimenteren met meerdere stijlen. Klassiek en folk invloeden waren daar de belangrijksten van. Zo'n overgang gaat al eens gepaard met de nodige kinderziekten en/of onbeholpen breaks, maar nu Enid al zijn derde album in het 'rustigere' genre uitbrengt, zouden ze hun draai toch al gevonden moeten hebben. De black metal invloeden zijn nu helemaal verdwenen en er wordt gezongen met een gewone stem. 'Gradwanderer' is een eigenzinnig album geworden waarop interessante muziek te vinden is, maar niet alles is even geslaagd. Bovendien moet je er met een heel open geest naar luisteren, want metal is het niet.

In de eerste nummers is dit nog niet zo te merken want 'Chimera' en 'An Ode To The Forlorn' zijn stevige gothic rock nummers met heldere zang en adequate versnellingen die het vuur van weleer nog een beetje doen oplaaien. De zang is niet altijd even toonvast, maar verder duiken er ook hier al snufjes op die het geheel interessant houden. 'Silent Stage' is een gevoelig gezongen stukje introverte schoonheid dat ik best kan appreciren. Denk even aan troubadours met enige weemoed in de stem. Ridders op witte paarden draven aan in het daarop volgende Middeleeuws getinte ''Gradwanderer' dat een goed evenwicht vindt tussen gezongen overpeinzingen, zware orkestrale arrangementen en incidentiele stukken rockgitaar die lekker loos gaan. Een sterke compositie, in het Duits gezongen.

Met 'Die Seelensteine' zullen ze alleen succes oogsten rond kampvuren in het Duitse taalgebied. Met zijn zestien minuten wordt het ronduit slaapverwekkend. De kunstzinnige stembuigingen missen bovendien elke natuurlijkheid. Wakker geschud worden we door een Toto pianootje (Hold the line). 'When The Last Glow Flies' heeft een progressieve inslag door de vele tempowisselingen terwijl de orkestrale uitvallen me dan weer aan John Miles doen denken. Zitten we dan al eerder op Night Of The Proms, zal u zich afvragen. Wel, bij Enid kan alles want 'Exemption' opent met samenzang en melodieuze gitaren, maar drijft verder en verder van de rock af. Hier trachten ze met hun mannelijke koren Queen te evenaren (maar niet op dat niveau welteverstaan). Enid wordt meer en meer een band die van alle walletjes tracht te eten. Nu maken ze een geintje, denk je, als een doo-wop refreintje 'The Burning Of The Sea' opent. Maar nee, wat volgt is oude blues met een vettig randje, maar dat hier verder niks te zoeken heeft. De bonus track 'Herbststurm' is een up tempo nummer waarin ze plots weer ongestoord rocken.

Enid wilt wel cultureel bezig zijn, maar of dit echt gaat aanslaan is de vraag. En ik vraag me af wat je je moet voorstellen bij een Enid concert, vooropgesteld dat ze naar buiten zouden treden met deze spielerei. Alleen voor wispelturige zielen zou ik stellen.

<< vorige volgende >>