Listen live to Radio Arrow Classic Rock
Once - After Earth

Once - After Earth

Label : Pride And Joy | Archiveer onder prog / sympho metal

Release type: Full-length CD

William Pezy : Soms begin ik te luisteren naar nieuw materiaal en soms lees je eerst even de marketing ‘bla-bla’ door. Bij deze plaat deed ik eerst het laatste, in het vrolijke blaadje gaat het natuurlijk over een jonge band met veel potentie dat na een release van een Ep in 2015 nu hun eerste volwaardige plaat gaan uitbrengen. ‘Tjonge, ik juich van enthousiasme’ denkt dan mijn van een dikke laag eelt voorziene brein. Met een verwachting om de zoveelste wel-aardige-maar-ook-niet-meer-dan-dat-plaat te gaan beluisteren zet ik mijn koptelefoon op om deze band de eerlijke geconcentreerde kans te geven.

Een intro van meer dan een minuut vind ik vaak tijdverspilling tenzij het de toon van de plaat goed neer weet te zetten. Dat is precies wat Once hier doet: vanaf de eerste, uiterst duistere, toon begint hier een symfonisch feest dat direct de aandacht grijpt. In de echte muzikale opener ‘Awake’ worden gelijk alle registers open getrokken. Het is alsof Devin Townsend verantwoordelijk is voor de eindmix: wat een heerlijke muur van geluid! Maar toch veel ruimte voor interpretatie en details. Smullen gewoon. Als dan ook duidelijk wordt dat dit eerder een compositie dan een nummer is dan verdien je dikke punten. Dat gaat eigenlijk de hele plaat door, het niveau van song-writing is beangstigend hoog. Zeker als je ook nog een compleet orkest in weet te zetten om de zaak te onderbouwen. De band benoemt het zelf een combinatie van neo-romantische soundtrack, drama en zware geluiden en ik kan me daar in vinden. ‘Insane Schemes Of Sanity’ is er een mooi voorbeeld. Als was het alleen al de titel van het nummer.

De band speelt geweldig en op zo’n hoog niveau dat het niet voor te stellen dat dit een debuut album is. Het is een band die al op een hoog volwassen niveau is aangeland en de laat enorm hoog heeft gelegd. De detaillering is haast griezelig en dwingt respect af voor Frank Wypchol die hier de hand in heeft gehad. Het is dan ook niet vreemd om te zien dat hij het Conservatorium heeft afgerond en het zou me niet verbazen als dat Cum Laude is geweest. Dan is het juweel nog niet in een spotlicht gezet: zangeres Alina Lesnik. Hoe is het mogelijk dat we hier nog niet van gehoord hebben? Als je als zangeres tegen zo’n muur van extreme en gedetailleerde muziek moet optrekken moet je van hoog niveau zijn. Wat zij doet is er speels mee dansen, er omheen zwieren op gracieuze wijze en er de confrontatie mee aan te gaan. Wat een talent.

<< vorige volgende >>