Listen live to Radio Arrow Classic Rock
Bloodbath - The Arrow Of Satan Is Drawn

Bloodbath - The Arrow Of Satan Is Drawn

Label : Peaceville | Archiveer onder death metal / grindcore

Release type: Full-length CD

Sicktus : Disclaimer: dit gaat een beetje een… wat zal ik zeggen… Onsamenhangende review worden. Ik waarschuw maar vast. Voor wie een track-by-track review zoekt: daarvoor moet je niet bij mij zijn. Koop de tablatuur maar. Maar, spoiler, ik vind ‘The Arrow Of Satan Is Drawn’ een vette plaat.

Goed. Daar gaan we. Het is inmiddels vier jaar sinds het hele metalen internet over elkaar heen buitelde om leunend op hun caps lock toets iets van ‘Grand Morbid Funeral’ (2014) te vinden, een plaat die ik overigens ”helemaal geen vervelende plaat” vond. Ja, dat zijn pas statements! Bam!

Goed, ehm, ik zei al, onsamenhangend. Hoewel het dus vier jaar geleden is, kost het niet meer dan een seconde of 30 om te beseffen dat ‘The Arrow Of Satan Is Drawn’ de nieuwe Bloodbath is. Het alles-kapot-makende HM-2 buzz-saw gitaar geluid, de doorstampende drums, de ongenadige drive, de karakteristieke, prima gearticuleerde-maar-grauwe ‘Ome Nick’ vocalen (die ik overigens zeer kan waarderen) en de moddervette productie maken dat al snel duidelijk.
Wat minder snel gaat: het gevoel dat ik met m’n gebalde vuist naar willekeurige objecten wil schudden, met een vette grijns op m’n bakkes – zoals u weet de enige juiste reactie op een uitstekend potje doodsmetaal. Nou ja, voor mij wel. Anyway, ik dwaal alweer af voor ik goed en wel begonnen ben aan het intro, waar ik normaal iets roep om de band voor te stellen. Wat ik niet ga doen. Want Bloodbath. Je kent ze. Ze zijn nogal een dingetje, in de death metal.

Goed. De nieuwe Bloodbath. Knuppelt er op los. Grooved als een malle. Swingt zelfs, soms (‘Deader’). Maar swingend op een botte, brute manier. Smerig. Rauw. Grauw. Met een bijna continue drive, een genadeloze mars voorwaarts, een 40-minuut-nogwat kaakstoot van gebundelde energie, woede, passie, verpakt in een dikke vette sound, met zware nadruk op de riff, maar met ruimte voor alle instrumenten, details en leads om ook iets van het voetlicht te pikken. En da’s lekker.

Maar: wordt ik van m’n sokken geblazen? Nou, ja, nee, een beetje wel, een beetje niet – maar, en begrijp me niet verkeerd, dat ligt zowel aan Bloodbath… Als niet aan Bloodbath. Huh? Ok, ik leg het uit. Herinnert u zich nog een of ander EP’tje uit 2000, ‘Breeding Death’? Ja, dat debuut schijfje uit 2000. Ik weet het, ik weet het, dat was in eerste instantie een eenmalige release en de band heeft daar inmiddels een aardige op weten te bouwen – niet dat ze dat nodig hadden, met al hun andere bands waar ze mee meedraaien in de top van de scene… Eh, ok, ik dwaal weer af. Wat ik zeggen wil: deze plaat knalt me niet voor m’n bakkes zoals ‘Breeding Death’ dat deed – en dat ligt (deels) aan ‘Breeding Death’ zelf. Dankzij die grandioos gave EP beleven we een oldschool death metal revival die inmiddels al bijna langer duurt dan de eerste hoogtijdagen van het genre. En daardoor zijn er sinds 2000 zo onmeunig veel gave platen uitgekomen dat het simpelweg ook een stuk lastiger geworden is om iemand van z’n sokken te blazen, nietwaar? En het is dus in feite Bloodbath’s eigen schuld, dat een dikke vette prima death metal plaat als deze bijna als een vanzelfsprekendheid wordt aangenomen. En dat is op een rare, onsamenhangende manier dan weer een compliment aan Bloodbath.

Ok, ik ga proberen naar een conclusie te struikelen. Moet je deze plaat aanschaffen? Als het aan mij ligt – maar dat ligt het natuurlijk niet – ja. Ja, als je je death liefst op oldschool Zweedse stiel geserveerd krijgt, als je de vorige Bloodbath platen gaaf vond: kopen die hap. Maar je hoeft natuurlijk niet op mijn gezever af te gaan – zou ik ook niet doen. Je kunt ook gewoon de ’Bloodicide’ video checken en d’r zelf wat van vinden. ‘Bloodicide’ is trouwens een track waarop Jeff Walker (Carcass), Karl Willetts (Memoriam, ex-Bolt Thrower) en John Walker (Cancer) gast vocalen doen. En da’s ook helemaal niet vervelend. Oh, en als het dan toch gaat over de personele bezetting: Bloodbath is nog altijd Blakkheim op gitaar, Martin Axenrot op drums, Jonas Renske op bass en Nick Holmes op vocalen, de enige wijziging in de lineup sinds ‘Grand Morbid Funeral’ is Joakim Karlsson (Craft), die Per Eriksson op gitaar aflost. ‘The Arrow Of Satan Is Drawn’ is een tekstueel en muzikaal commentaar op de verrotte staat van onze planeet. En helemaal geen vervelende plaat.

<< vorige volgende >>