Listen live to Radio Arrow Classic Rock
Barús - Drowned

Barús - Drowned

Label : Memento Mori | Archiveer onder death metal / grindcore

Release type: Full-length CD

Bart M. : Ik weet niet wat er aan de hand is in Frankrijk, maar er blijven kneitergoede bands vandaan komen. Deze keer had ik het genoegen om de debuutplaat van Barús te mogen luisteren: 'Drowned'. Het is apart dat label Memento Mori deze band een kans geeft, omdat het label normaliter alleen in zee gaat met daadwerkelijke death metal bands. En Barús, ja, is eigenlijk een soort speciale death metal. Daarmee bedoel ik niet dat er een steekje los zit, maar dat de muziek zeker wel elementen van death metal heeft en dat rijkelijk combineert met andere invloeden, zoals black en metalcore.

Het openingsnummer 'Descry' maakt al gelijk duidelijk dat we hier te maken hebben met een band die controle heeft over hun instrumenten en richting, alles klinkt lekker strak en er zit veel variatie in. Niet alleen wat het instrumentale gedeelte betreft, ook de vocalen, die de ene keer soort van onheilspellend fluisteren en dan weer klinken alsof ze regelrecht uit het graf komen. Dat is echter niet genoeg om je voor te bereiden op de geweldige intensiteit van wat je te horen krijgt in het daaropvolgende nummer, 'Graze', waarin ook weer alle genoemde onderdelen terugkomen. Het nummer begint met een heerlijke baslijn die al snel vergezeld wordt door een super doomy gitaargeluid. Het verandert langzaam in een afschrikwekkende klaagzang waarin de stem wederom de juiste intensiteit heeft en precies de goede woorden gebruikt om het kippenvel op je botten te zetten. Zwaar en hard gaat het over in een death epistel met genoeg post metal er doorheen gegooid om je wenkbrauwen omhoog te doen laten gaan en je na de laatste noot achter te laten met het gevoel dat je meer wilt. En dat krijg je ook. 'Drowned' neemt je mee in de schemerige diepten van vervuild water en dodelijk zeewier en heeft overwegend wat langere songs, waar over het algemeen niks op aan te merken valt. Vooral de dissonanties die het album rijk is zijn bijzonder goed uitgewerkt.

Het is alsof een dodenbezweerder ergens in de kerkers van een afgelegen, verlaten kasteel de doden tot leven heeft gewekt. In 1569. En dat die ondoden vervolgens het oorspronkelijke en heilzame script van de metalcore hebben gevonden, hier een paar eeuwen mee geoefend en op voort geborduurd hebben en er uiteindelijk een paar injecties death en black in hebben gedouwd. Dit is muziek zoals het gespeeld hoort te worden.

<< vorige volgende >>