Listen live to Radio Arrow Classic Rock
Madder Mortem - Marrow

Madder Mortem - Marrow

Label : Dark Essence Records | Archiveer onder prog / sympho metal

Release type: Full-length CD

Evil Dr. Smith : Teleurgesteld was ik. Voor zover ik weet ben ik de enige van de Lords Of Metal-crew die Madder Mortem (toren)hoog heeft zitten (ach, die andere snappen er gewoon geen jota van), maar dit nieuwe album ‘Marrow’, vrij vlotjes binnen twee jaar verschenen na ’Red In Tooth And Claw’, deed mij de eerste draaibeurten niet zo veel. Waar zijn de splijtende riffs, waarom krijg ik geen kippenvel, wat is er gebeurd met de ijselijk door je ziel snijdende sirenes van Agnete M. Kirkevaag? Godverdomme, dat is goed kut, want als er één band is waar ik veel te veel tijd verspil aan ellenlange recensies, dan zijn het wel deze Noorse avant-metallisten. Van de andere kant: het is inmiddels hun zevende album, en er zijn maar weinig bands die na zoveel albums nog steeds het onderste uit de creatieve kan weten te halen.

Er was één gelukje: omdat ik de nodige verwensingen, dreigementen en schriftelijke scheldkanonnades over het verstrijken van de deadline van de chef van dit e-zine repliceerde met flauwekullerige lulsmoesjes waar de honden geen brood van lusten, bleef het album maar zijn rondjes draaien. En ja hoor, dan blijkt het toch weer die clichématige combinatie te zijn van 1) de kracht van herhaling en 2) een groeiplaat.

Was zangeres Agnete én de productie van hun vorige plaat nog een kwestie van smaak, op dit album is dat niet meer het geval. De opname klinkt minder rauw, maar rijker, gelaagder, warmer. Maar met name Agnete blijkt bij nadere beluistering gewoon haar beste prestatie in haar twintigjarige carrière te hebben geleverd. Een constatering die ik in eerste instantie niet durfde te vermoeden. Ze klinkt weliswaar minder eigenzinnig en recalcitrant, maar het lijkt wel alsof ze ein-de-lijk haar perfecte zangvorm heeft gevonden: met alle sereniteit en beheersing weet ze zelfs in de krachtige uithalen nog warm en gecontroleerd te klinken. Minder ongecontroleerd en rauw, en ook al vond ik haar zangstijl een verademing en lichtpunt tussen al die inwisselbaar klinkende metalzangeressen, wat ze op dit album presteert is verheven boven alle smaak en voorkeur. Alsof ze als een jazzzangeres á la Peggy Lee zingt op een metalalbum. De warmte, de vrijheid, de ruimte die ze creëert met haar zalvende zang bezorgt me op het moment dat de complexe, meanderende structuur van het album langzaam in elkaar valt toch weer die bultjes op mijn armen. Geen instant kassucces, maar langzaam in je ziel sluipende muziekconstructies.

Toch is dit zeker een fokking metalbum, vergis je niet! Luister maar eens naar het vet doomy metalcore-hakwerk in ‘My Will Be Done’ dat het gros van doom- en metalcorebands overstijgt door de splijtende, dissonante gitaarriffs en de inventiever klinkende drumpartijen. In het slepende titelnummer komt trouwens Mike Patton ineens als een fluisterende Mr. Bungle voorbij. Of… is hij het niet? Het zal waarschijnlijk toch gitarist (en Agnetes broer) BP M. Kirkevaag zijn, die ook met enige regelmaat op het album zijn schreeuwerige huig laat trillen als backing vocalist. Zoals in het imposante sluitstuk ‘’Waiting To Fall’, dat het hele album feitelijk in negen afwisselende, maar toch coherent klinkende (en klínkende) minuten samenvat. Een album dat vol staat met uiterst sfeervolle nummers die constant laveren tussen dromerige jazzprog, beukend hakwerk en doomy thrashriffs in een onheilspellend, diffuse sfeer, waardoorheen Agnete zelfverzekerd en met een dijk van een stem het geheel naar een indrukwekkend hoog plan tilt. Dacht ik na drie luisterbeurten “een vlak en weinig indrukwekkend album”, na tien luisterbeurten (en meer) is de conclusie “dit is misschien wel het meest inventieve, ge(s)laagde en sfeervolle album in hun carrière”. Neem de tijd voor dit album en je geduld zal worden beloond met een album dat je lang zal koesteren.

Zwakke punten? Ik ben niet echt onder de indruk van de albumhoes. Van de videoclip dan weer wel. Daar hadden ze dan ook een van de beste animators/illustrators van dit millennium voor ingehuurd: Costin Chioreanu. Wat mij betreft had hij de hoes van Thore Hansen wel mogen overdoen. Op zich geweldig dat ze hem voor het artwork wisten te strikken, want Thore is in Noorwegen een semi-legendarische illustrator voor... kinderboeken (!). Het zal vast een lang gekoesterde wens van de band zijn geweest, maar toch… sorry Thore!


<< vorige volgende >>