Listen live to Radio Arrow Classic Rock
Vreid - Lifehunger

Vreid - Lifehunger

Label : Season Of Mist | Archiveer onder black metal

Release type: Full-length CD

Vera : Drie jaar na het uitstekende ’Sólverv’ stellen we tot onze tevredenheid vast dat het Noorse black ’n roll instituut Vreid een gestage opmars maakt, met voor ‘Lifehunger’, hun achtste studioalbum, een vet contract met Season Of Mist op zak. Zoals de titel ‘Lifehunger’ al aangeeft klinkt de Sognametal van Vreid hier extra gretig en hongerig. De epische waarden van Windir zijn gebleven, de songs munten uit in sfeervolle gitaarpartijen en intense zanglijnen. Daar gaan we even nader op in…

Wanneer we de nieuwe promofoto’s bekijken – in de woeste natuur van het Noorse Sognadal - bekruipt ons altijd een gevoel van ontzag en verlangen. Dat is ook te vinden in de muziek van Vreid, welke niet gehinderd door enige beperkingen, elementen van black metal, jaren zeventig rock en classic metal uit de jaren tachtig aanwendt om smaakvolle eigen composities te brouwen, allen uit de koker van meester-componist en bassist Hváll (tevens betrokken bij de productie). Meer dan ooit wendt het viertal fraaie, heldere akoestische gitaarintermezzo’s aan, dat merken we al in het sfeervolle, betoverende ‘Flowers & Blood’ dat men een zwevend intro kan noemen. Het komt de beklijvende dynamiek zeker ten goede. Rockende, gruizige gitaren heersen in ‘One Hundred Years’, een song opgedragen aan Knut Hamsun, met een zwartgeblakerde schreeuw en stotende riffs de perfecte blauwdruk voor een Vreid song. Klare samenzang verrast ons aangenaam en een trage akoestische tokkel nog meer. Toch blijft dit heavy! Strakke gitaren, dissonant van klank kondigen ‘Lifehunger’ aan, de titelsong welke stug en koud klinkt, ook al zijn de teksten ditmaal in het Engels. Drumpartijen worden vergezeld van een bijzonder aanstekelijk gitaarloopje in ‘The Dead White’, maar later is er een kentering met akoestische gitaren en een slepende black metal eruptie. Huilende solo’s beklijven! De song die het meest afwijkt van Vreid’s sound is het gotisch getinte, maar heel emotionele ‘Hello Darkness’ met Aðalbjörn ‘Addi’ Tryggvason van Sólstafir als gastzanger. Dit is vrij ingetogen en uitzonderlijk! Het doet me zelfs aan Jim Morrison van The Doors denken. Subliem! Maar wel erg donker… Brede epische gitaarpartijen leiden ‘Black Rites In The Black Nights’ in, verdorven zang met snelle solo’s sieren deze venijnige track. Heftig en relatief kort wordt ‘Sokrates Must Die’ nog in onze maag gespitst, met basintermezzo en vurige solo’s, om dan heel verrassend te eindigen met het vredige, instrumentale ‘Heimatt’ dat de muzikanten doet terugkeren naar hun mooie thuishaven. De doomy riffs zouden welhaast van My Dying Bride kunnen zijn, maar natuurlijk verwordt dit tot een superieure eigen compositie van Vreid. Zij zijn klaar voor het volgende hoofdstuk in hun al niet misse veroveringstocht!

<< vorige volgende >>