Listen live to Radio Arrow Classic Rock
Helion Prime - Terror Of The Cybernetic Space Monster

Helion Prime - Terror Of The Cybernetic Space Monster

Label : AFM Records | Archiveer onder heavy / power metal

Release type: Full-length CD

Nima : Het titelloze debuut van deze Amerikaanse formatie was een aardige power metal plaat met een progressief tintje en een uitstapje naar (moderne) thrash. De band had de zaken op alle fronten goed op orde, maar bijzonder was de plaat desondanks niet. Twee jaar later komt de band rondom gitarist Jason Ashcraft (Brumal, Dire Peril) met de opvolger.

‘Terror Of The Cybernetic Space Monster’ gaat in principe verder waar het debuut ophield en opnieuw krijgen wij Europees-klinkende, weinig verrassende power metal. Toch heeft men ook de zaken enigszins anders aangepakt. Zo zijn de uitstapjes naar moderne thrash hier weggelaten. Daarentegen is het geheel stukken progressiever, maar ook moderner dan voorheen; eenzelfde pad als bijvoorbeeld bands zoals Seven Kingdoms, Triosphere of Unleash The Arschers. Daarnaast heeft zangeres Heather (Graveshadow) plaats moeten maken voor een mannelijke collega, Sozos Michael. Deze man heeft een goede stem en kan ook zingen, al moet ik zeggen dat zijn stem behoorlijk vrouwelijk klinkt, waardoor ik in eerste instantie dacht dat men een nieuwe zangeres in huis had genomen! Maar goed, dat terzijde. Sozos heeft in ieder geval een breder bereik dan zijn voorgangster en is simpelweg een betere vocalist.

De band heeft duidelijk op alle fronten vooruitgang geboekt en vooral op songwriting niveau is het nieuw materiaal van een hoger kaliber dan hetgeen we op het debuut hoorden. Mijn probleem met het album is echter precies datzelfde als bij de eerste plaat. Op muzikaal, instrumentaal, vocaal en technisch niveau klopt alles en de band heeft de nodige talent en vakkundigheid in huis, alleen hebben ze het “het-factor” niet. Zowel de muziek als de zang slaan totaal niet aan en gaan de ene oor in en de ander onmiddellijk uit. De band heeft zich het naar mijn mening enigszins te moeilijk gemaakt en er teveel in de muziek gestopt. De nummers blijven daardoor – zelfs naar vele luisterbeurten – niet hangen, kunnen de aandacht totaal niet vasthouden en daardoor slaat de verveling vrij snel toe, waardoor ik al snel mijn interesse in de plaat verlies.

Het is uiteraard ook allemaal een kwestie van smaak en voorkeur, maar toch ben ik van mening dat als men zich aan het “minder-is-meer-principe” had gehouden, dat het album een stuk overtuigender was geweest. Fans van progressieve, moderne power metal moeten de plaat maar een kans geven en zelf oordelen.

<< vorige volgende >>