Listen live to Radio Arrow Classic Rock
Grave Digger - The Living Dead

Grave Digger - The Living Dead

Label : Napalm Records | Archiveer onder heavy / power metal

Release type: Full-length CD

Nima : Grave Digger is één van die constante factoren van heavy metal, en dat zijn ze al – als we de twee jaren als Digger maar even vergeten – 38 jaar lang! Ik heb het vaker gezegd; dit is één van die bands waarbij je altijd weet waar je aan toe bent en dat is een geruststellend idee. Na het horen van de achttiende studioplaat, ‘The Living Dead’, kan ik dat gelukkig nogmaals beamen. ‘The Living Dead’ is namelijk opnieuw een typische Grave Digger album geworden, die je als fan en als liefhebber van (Duitse) heavy metal blind kunt aanschaffen.

Was het magnifieke ’Return Of The Reaper’ over het algemeen extremer, en diens opvolger, ’Healed By Metal’, meer rockerig van karakter, is ‘The Living Dead’ over het algemeen iets zwaarder, epischer en duisterder uitgevallen. Maar Grave Digger zou Grave Digger niet zijn als ze niet met de nodige afwisseling zouden komen. Zo krijgen we met de opener ‘Fear Of The Living Dead’, ‘When Dead Passes By’, ‘What War Left Behind’ en ‘Hymn Of The Damned’ een aantal stevige beukers. Songs zoals ‘Blade Of The Immortal’ en ‘Shadow Of The Warrior’ (waarin we een stukje van Gary Moore-klassieker ‘Over The Hills And Far Away’ horen) hebben meer een Viking metal karakter, terwijl ‘Insane Pain’ meer 80s-geörienteerd is. ‘Fist In Your Face’ daarentegen is een regelrechte rock n’ roller en (ik vermoed) een eerbetoon aan Motörhead, met Chris Boltendahl’s aardige poging om als Lemmy te klinken. Uiteraard is alles desondanks op en top Grave Digger en van begin tot eind erg vertrouwd en herkenbaar.

Het buitenbeentje van de plaat is de in samenwerking met Russkaja-gecomponeerde vrolijke, Grave-Digger-goes-polka “Hoempa-metal” afsluiter, ‘Zombie Dance’; een behoorlijk vermakelijke song die een andere kant van de band laat horen, die je maar met een korreltje zout moet nemen. Ik moet heel eerlijk zeggen dat ‘The Living Dead’ zeker niet de sterkste plaat van de heren is, maar dat maakt ook geen donder uit, en maakt het zeker niet minderwaardig en niet minder interessant. Bovendien verdient men alleen maar respect dat de creativiteit na vier decennia nog lang niet is uitgeput, en vooral dat men nog altijd zo energiek, enthousiast en afwisselend voor de dag kan komen, en sterk en stug doorgaan met wat ze doen.

<< vorige volgende >>