Listen live to Radio Arrow Classic Rock
Ally The Fiddle - Up

Ally The Fiddle - Up

Label : Gentle Art Of Music | Archiveer onder prog / sympho metal

Release type: Full-length CD

Leon : Ik heb het al vaker gezegd, klassieke muziek en metal passen goed bij elkaar. Of we het nu over melodieuze black metal hebben (Dimmu Borgir) of over symfonische metal (Nightwish), klassieke muziek is toe te passen op elke vorm van metal. Vandaag schrijf ik over een CD van Ally The Fiddle, een band uit Duitsland waarin een violiste, genaamd Ally Storch, centraal staat. De band werd in 2008 opgericht en bracht vijf jaar later het debuutalbum ‘The One’ uit. De band heeft vijf jaar tijd genomen voor de opvolger van het debuutalbum en deze komt dit jaar uit onder de naam ‘Up’.

Laat ik beginnen door te zeggen dat het een beetje een vreemd album is, soms zit er qua stijl gigantische verschillen tussen de liedjes. Over het algemeen gesproken speelt de band instrumentale progressieve rock, maar er zit bijvoorbeeld ook een nummer tussen die prima op een jazz album had kunnen staan, en ook een track wat niets meer is dan één lange bas ‘solo’ met ondersteuning van drums. Het lastige is dat ik de muziek op bepaalde momenten eigenlijk wel heel goed vind (het jazzy nummer ‘Aphotic Zone’ bijvoorbeeld) maar omdat de nummers zo afwisselen haalt de band niet de hele tijd dat hoge niveau, Het is allemaal teveel van de hak op de tak. Zelfs superdrummer Marco Minnemann, die een gastbijdrage levert op ‘The Path’, kan het niet goedmaken. Sterker nog, het nummer waarop hij meedoet klinkt erg rommelig omdat zowel Minnemann als Ally willen laten zien wat ze kunnen. Op andere songs gaat Ally ook zingen, maar dit is niet bevorderlijk voor het luistergenot. De beste dame heeft namelijk nogal een sterk Duits accent en heeft duidelijk minder talent voor zingen dan voor viool spelen. Met wat effecten is het nog wel aan te horen maar ik begrijp eigenlijk niet waarom ze er niet gewoon een instrumentaal album van hebben gemaakt, of waarom ze geen gastartiesten vragen om de partijen in te zingen. Verder ben ik wél onder de indruk van gitarist Robert Klawonn (of is het Eric Langbecker?), met veel gevoel en technische solo’s weet hij het beste uit de nummers te halen. Des te jammer dat de sound niet altijd even goed is, soms klinken de gitaren namelijk wel erg goedkoop. Het album wordt overigens afgesloten met ‘Surfing With The Alien’, origineel van Joe Satriani.

Tja, wat moet ik daar nou mee? Het is een zeer wisselend album waarbij ik het ene moment onder de indruk ben van de muziek en op het andere moment eigenlijk hoop dat het snel is afgeopen. Jammer hoor, want op de momenten dat Ally The Fiddle goed bezig is schept dat veel luisterplezier. Als de band iets meer consistent zou zijn met de nummers, Ally niet meer gaat zingen, en de geluidsproductie over de gehele linie in orde is, dan zou deze band echt wel iets moois kunnen doen. Nu schiet het alle kanten op daar kan ik niet zoveel mee.

<< vorige volgende >>